۷- یاب: حرام بودن سخنچینی که عبار تست از نقل سخن در ميان مردم بهقصد دو بههمزنی الله متعال میفر ماید: «هنَاز مَشَاعٍ بتمیم )4 [القلم: ۱۱] و از هیچ عیبجویی که به سخنچینی در رفت و آمد استء (فرمان مبر). و میفرماید: اما یلفظ من قوّل إلا لدَيْهِ رفیت عَتِيدٌ 468 [ق: ۱۸] (انسان) هیچ سخنی بر زبان نمیآورد مگر آنكه نزدشء نگهبانی (برای نوشتن آن) حضور دارد. 4-وعن مه قال: قال رسول له «لا يَدْخُلُ الجن نام ۶ [متفق علیه ٩۱] ترجمه: حلیفه طا می كويد : رسولالّه 96 فرمود: «سخنچین وارد بهشت نمى شود). ۵- وعن ابن عباس : أن ن رسول الله مر بِقَبْرَينٍ قَقَالَ: نما يُعَذَيَانِ وَمَا يُعَذَبَانِ في كبيرء بل اه گبیه أمًا أَحَدُهْمَاه فَكَانَ يَمْشِي بالَمیمةه وأمّا الآخَرُ فان لا یستتز من وله [متفی عليه؛ این» لفظ یکی از روايتهاى بخاریست.]"" ترجمه: ابنعباس ا میگوید: رسول الله از كنار دو قبر عبور کرد و فرمود: «ا دو نفر عذاب میشوند. آن هم بهخاطر كناهى 5 آن را بزرگ نمیدانستند؛ در صورتى که گناه بزركى بود: یکی از آنها در ميان مردم سخنچینی مىنمود و دیگری» از ادرار خود يرهيز نمی کرد». )۱( صحیح بخاری» ش: #۶۲« و صحیح مسلم» ش:۰۱۰۵
— পৃষ্ঠা ৫৩ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।