باب: حرامبودن غیبت و امر به حفظ زبان ۳۵ صفیه(#) کافیست که قامتی کوتاه دارد». رسولالله 6 به همسرشء عايشه ها فرمود: «همانا سخنی گفتی که اگر با آب دریا آميخته شود. آنرا تلخ و نامطبوع میگرداند». اگرچه سخنت بهظاهر کماهمیت بود اما اثر بدش اینهمه زياد است! چهبسا اين سخن باعث میشد كه پیامبر## نسبت به صفیه* طور دیگری شود و از او خوشش نیاید. همچنین پیامب رل در شب معراج مشاهده فرمود که رم غیبت» بسیار بزرگ است و عذاب بزرگی دارد؛ چنانکه در آن شب از كنار گروهی گذر فرمود که ناخنهایی از مس داشتند و با آن. صورت و سینهی خود را میخراشیدند. از جبرئیل اط پرسید: «اینها کیستند؟» پاسخ داد: «اینها کسانی هستند که گوشت مردم را میخورند و با آبروی آنها بازی میکنند». لذا بر انسان واجب است که که از سستزبانی و يُركويى و غیبت دیگران و دیگر آفتهای زبان بپرهیزد و جز بهنیکی سخن نگوید؛ همانگونه که ببامبريّ فرموده است: ١مَنْ گان يُؤْمِنُ الله وَاليَوْمِ الاخرِ تل نكا E ی خی یدزی رو تا ابماة دار بقن ی بگوید و یا سکوت نمايد). )۱( صحیح بخاری» ش: ۶۸ و...؛ صحیح مسلم, ش:۴۷.
— পৃষ্ঠা ৩৭ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।