۳۴ شرح ریاضالصالحین باشیم و سنجيده و درست سخن بگوییم؛ جه آنگاه كه سخنی را از کسی نقل می كنيم و جه آنگاه که سخنی را به دیگری میگوییم؛ در هر دو صورت. با صبر و تأنى رفتار نماييم و شتابزده سخن نگوییم پا با عجله و شتاب و از روی بیفکری حرفی را بازگو نکنیم. وقتی خوب دقت کردیم و برایمان روشن شد که نفع يا مصلحتی در آن سخن وجود دارد. آنرا بر زبان بياوريم؛ و گرنه سکوت کنیم که پیامبر ی فرموده است: «هرکس به الله و آخرت ایمان دارده يا سخن نیک بگوید يا ساکت باشد). در سومین حدیث آمده است: «بنده بدون این که- به نتیجهی سخنش- فکر كندء سخنی در جهت رضایت الله متعال میگوید که الله به موجب آنء بر درجاتش میافزاید»؛ یعنی قرآن میخواند. تسبیح میگوید. امر به معروف و نهی از منکر میکند. ميان دو نفر آشتی برقرار نموده يا دانشی را به دیگران منتقل مینماید و فکرش را هم نمیکند که عملش جه نتیجهای خواهد داشت يا گمانش را هم ندارد که با جنين اعمالی اینهمه بر درجاتش افزوده خواهد شد. همچنین «بنده با بیفکری سخنی بر زبان میآورد که موجب خشم الله متعال است و به سببش در دوزخ سقوط می كند). چنین مواردی فراوان به چشم میخورد؛ بسیاری از مردم همین که سخن از یک انسان گنهکار به ميان میآید» میگویند: ولش کن؛ اصلاً فلانی را نام مبر؛ او که اد ی واه شتا شک و دنت وی )یت عه كد دن مت ران کجا میداند که خداوندطك آن شخص را نخواهد بخشید؟! چنان که در حدیثی صحیح از پیامب رت آمده است كه شخصى درباردى انسان گنهکاری میگوید: «قسم به الله كه او فلانی را نمیآمرزد». و اللهك میفرماید: من دا الذي یی ع آلا آغفر لِقُلانِ وقذ عَمَرْت لِفُلان » وأبطلت عَمَلك2”" يعنى: «چه کسی به نام من سوگند ياد م ىكند که من فلانى را نمیبخشم؟ حال آنکه من او را بخشيدم و عمل تو را باطل و تباه گردانیدم». فرمانروایی و حکمرانی از آن كيست؟ آری؛ از آن اللهكّك. يس تو چه حقى کار کا ھی كزين : ند كن نه | فلانی را : اھر هرکه پا از كليم خود درازتر كند و در اين زمينه كه هيج ربطى به او ندارد. اظهار نظر نماید. در حقيقت در (۱) صحيح است؛ علامه آلبانی لغ اين حديث را در السلسلة الصحيحة» ش: ۱۶۸۵ صحيح دا انيت
— পৃষ্ঠা ২৮ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।