باب: حرامبودن غيبت و امر به حفظ زبان ۵ لذا چنین افرادی خیلی دوست دارند كه آبروی دیگران را بهبازی بگیرند؛ برخی هم علاقهی فراوانی به دروغ گفتن دارند؛ در صورتی که دروغ گفتن» یکی از گناهان بزرگ است؛ بهویژه اگر کسی برای خنداندن دیگران» دروغ بگوید. رسولاله 5 فرموده است: ول لِلّدِي يُحَدّتُ فَيَكْذِبُ لِيُضْحِكَ به الْقَوْمَ ول له ول ۱:4 یعنی: «وای به حال کسی که برای خنداندن دیگران دروغ میگوید! وای به حالش! وای به حالش!» ۱ دومین موردی که با شهوت سخن ذكر شده است. شهوت و تمایلات جنسیست. اين تمایلات در دوران جوانی شدیدتر است؛ لذا پیامبر 5 برای کسی که اين دو شهوت را در کنترل خويش درآورد و زبان و شرمگاهش را از حرام حفظ کند. بهشت را ضمانت کرده است؛ یعنی بهشت. پاداش کسیست که زبان و شرمگاه خويش را گناه حفظ می کند. در حديث دوم آمده است: «بنده با بیفکری- و بیتوجه به این که سخنش درست است يا خیر- سخنی بر زبان میآورد که به موجب آن از فاصلهای بیش از فاصلهی ميان مشرق و مغرب در آتش دوزخ میافتد»؛ یعنی سخنی میگوید که نسبت به درستی آن مطمئن نیست يا هر سخنی را كه بشنود. بازگو می کند؛ رسولاله ی فرموده است: گی امه كَذِيًا أَنْ دت بل ما سم یعنی: «برای دروغگو بودن شخص, همین کافیست که هرچه میشنود. بازگو کند». آدم با فکری حرفی میزند و نگاه نمیکند كه حرفش جه نتيجه یا بازتابی خواهد داشت؛ لذا به موجب آن از فاصلهای بیش از فاصلهی ميان مشرق و مغرب در آتش دوزخ میافتد. فصالهی ميان مغرب و مشرق. بسیار طولانی و بهاندازهی نصف کرهی زمين است؛ با اين حال یک حرف که انسان به آن توجه نمیکند. باعث میشود که آدمی از فاصلهای بیشتر از فاصلهی ميان مشرق و مغرب در دوزخ سقوط کند. يس بايد مواظب حرف زدن خود )۱ حسن است؛ ترمذی» ش: T10۵0 اپوداود. ش: ۳۳۹۰ دارمی در سنن خود (۲ ۲۷۰ و احمد در مسند خود (۵0۷/۵) و... اين حدیث را از طریق بهز بن حكيم از پدرش از جدش بهصورت مرفوع رویت کردهاند. )۲( مسلم در مقدمهی صحیح خود؛ و ابوداو ش: ۴۹۹۲.
— পৃষ্ঠা ২৭ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।