باب: مجاهدت ۵١ نزدیکیست؛ و بهشت به انسان» از بند کفش او نیز نزدیکتر میباشد؛ زیرا گاه گفتن یک کلمه» زمینهی ورود انسان به بهشت است و انسان» کلمهای میگوید که باعث رضایت و خشنودی الک میشود و بدینسان گویندهاش را به بهشت پُرنعمت و البته آنچه در حدیث آمده فراتر از این است؛ یعنی کثرت عبادت و دوری از کارهای حرام. از اسباب و زمینههای ورود به بهشت میباشد و انجامش برای کسی میسر است که الله توفیقش دهد. لذا مؤمنانی را میبينيم که اللهك سینهی آنها را برای پذیرش اسلام و عمل به آن گشوده است و از اینرو بهراحتی و با اطمینان خاطر و سینهای باز و با علاقهای وافر نماز میخوانند. زکات میدهند. روزه میگیرند. حج می گزارند و به انجام کارهای نیک میپردازند و انجام کارهای نیک و پرهیز از سخنان و کارهای حرام برای آنهاء آسان است. اما پناه بر اللّه! برخی هم نسبت به اسلام دلگیرند و عمل به احکام و رهنمودهای اسلام و دوری از کارهای حرام» برای آنها دشوار است و نمیتوانند خود را سزاوار بهشتی کنند که از بند کفشهایشان به آنان نزدیکتر است. دوزخ نیز همین گونه میباشد که دومین جملهی حدیث. بیانگر این موضوع است و خود. هشداری جدی بهشمار میرود. مام ا فرمود: ولاز مثل ذلِت* بعنی: «دوزخ نیز چنین است». گاه انسان» بیپروا و از روی بیفکری سخنی میگوید که مایهی خشم و نارضایتی الهطك میگردد و انسان را برای چندین و چند سال» سزاوار دوزخ میگرداند. چه بسیارند سخنان و کلماتی که انسان؛ بیپروا بر زبان میآورد و به مفهوم و نتیجهاش نمیاندیشد و خود را سزاوار دوزخ می کند. آیا داستان منافقانی را که در غزوهی «تبوک» با پیامبر 5 بودند. شنیدهاید که دربارهی پیامبر #5 و پارانش به یکدیگر میگفتند: ماء پرخورتر شکم گندهتر دروغگوتر و ترسوتر از اینها ندیدهایم که وقتی با دشمن» روبهرو میشوند. پا به فرار می گذارند. منافقان دربارهی پیامب ری و یارانش # چنین سخنی می گفتند! اندکی تأمل و دقت نظر, نشان میدهد که خود منافقان چنین ویژگیهایی دارند. نه مومنان؛ زیرا بیش از همه به زندگی دنیا علاقه دارند و از همه دروغ گوترند و هنگام رویارویی با دشمن. بزدل و ترسو هستند. الاك در اینباره میفرماید:
— পৃষ্ঠা ৫৩ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।