باب: محاهدت ۱۹ دارد. آد» هنگامی که سالم و آسودهخحاطر است» بسیاری از اوقات خود را بیهوده از دست میدهد. ماء سالم و آسودهخاطریم؛ اما با این حال» اوقات خود را ضایع می کنیم و نمیدانيم که این ضرر بزرگیست. انسان. زمانی به عمق ضررش پی میبرد که ۰ ی إا جَاءَ أَحَدَهم الموث قال رب آزجفون @ لَعَلَ أَغمل صلخا فیتا رت » [الومنون : ۰۹4٩ ۱۰۰] و چون مرگ هر یک از ایشان فرا رسد. می گوید: ای پروردگارم! مرا بازگردان تا در سرایی e E در سورهی e ا ال أجَل قریب ۳ 1 کک [المنافقون: ۱۰] پیش از آ که مرگ هر یک از شما فرا رسد و بگوید: «ای پروردگارم! ای کاش (مرگ) مرا اندکی به تأخیر میانداختی تا صدقه دهم و از نیک وکاران باشم. اما اللهك میفرماید: ون یه یو خر خُر لته تفا ذا جاء أَجلها وال بير بما تَعْمَلونَ 48 [النافقون: 55 و الله هرگز EE فرا زسیلم بهتأخیر نمیاندازد. و له به کردارتان آگاه است: واقعیت. این است که بسیاری از اوقات ما بیهوده از دست میرود و ما هیچ استفادهای از آن نمیبريم و به دیگران نیز فایده نمیرسانیم و بر این زیان بزرگ» زمانی افسوس میخوریم یا پشیمان میشویم که مرگمان فرارسد؛ در آن هنگام» انسان آرزو میکند که ای کاش یک دقيقه هم که شده به او فرصت دهند تا توبه کند؛ اما به آروزیش ترتیب اثر نمیدهند و بدینسان میمیرد و این دو نعمت ارزشمند. یعنی سلامتی و فراغت را از دست میدهد. گاه پیش از مردن نیز از این دو نعمت» محروم میشود؛ مثلا بیمار میگردد و از انجام وظایف شرعی خویش بازمیماند یا درگیر کار و مسایل زندگی و روزمرگیهای خود و خانوادهی خویش میشود و خسته و رنجور میگردد و دیگر فرصتی نمییابد که آنگونه که باید به طاعت و عبادت برسد؛ از این رو هر انسان عاقل و خردمندی, باید از فرصت سلامتی و فراغت. تا آنجا که میتواند در
— صفحة ٢١ —
هذا النص مستخرج آليًا من ملف PDF وقد يحتوي أخطاء؛ عند الشك راجع الصفحة الأصلية.