باب: محاهدت ۱۵ که الله میپسندد و همینطور با پایش در جهتی گام برمیدارد که رضایت الله در آن است. این» معنای فرمودهی الهیست که میفرماید: «و آنگاه که او را دوست بدارم گوش او میشوم که با آن میشنود؛ و چشم او میگردم که با آن میبیند؛ و دست و پایش میشوم که با آنها می گیرد و راه میرود» یعنی ال5 شنوایی» بینایی» گرفتن و دام زفته لماک زا فر یت درست کار ھی وک هشال کرداز اسان وا در این چهار مورد. نیک و شایسته بگرداند. آن وقت انسان, قدر اوقاتش را میداند و از هر فرصتی بهنیکی استفاده میکند. این فرمودهی الهی, بدین معنا نیست که الله» عین گوش و چشم و دست و پای بندهاش میگردد؛ امکان ندارد؛ زیرا اینهاء اندام RY وک فان خالق و مخلوق, محال است. همچنین الله متعال در ادامه» ثابت فرموده است که درخواستکننده و پاسخدهنده و پناهجو و پناهدهنده متفاوتند؛ چنانکه میفرماید: «و اگر از من چیزی بخواهد. به او عطا میکنم و اگر به من پناه جوید. به او پناه می دھم). این که فرمود: «و اگر از من چیزی بخواهد به او عطا می کنم)» نشان میدهد که دوست اللهك پس از آنکه با فرایض و نوافل به الله تقرب و نزدیکی میجوید. مستجابالدعوه میگردد و هرچه بخواهد. ال متعال به او عطا میکند؛ البته نه هر چیزی؛ بلکه همانطور که در احادیث دیگر آمده است» اگر درخحواست متقاضی» بر پایهی گناه و معصیت یا قطع رابطهی خویشاوندی نباشد. درخواستش را اجابت مینماید. لذا اگر چیزی بخواهد که گناه است. پذیرفته نمیشود؛ گرچه غالباً دوست خداوندقاله چیزی درخواست نمی کند که گناه است؛ زیرا ولی یا دوست الله» مومن و پرهیزکار میباشد و هیچ مؤمن پرهیزکاری. خواهان گناه و معصیت يا قطع پیوند خویشاوندی نیست. فرمود: «و اگر به من پناه جوید. به او پناه میدهم» یعنی هرگاه دوست و ولی من به من پناهنده شود و از شر چیزی به من پناه بیاورد. ضمن پذیرش خواستهاش. به او پناه میدهم. نکاتی چند از این حدیث برداشت میشود:
— পৃষ্ঠা ১৭ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।