در آمدی بر کتاب ۷ عبدالله بن عمرو بن عوف مزنی نيز جزو متهمان به کذب و دروغگوییست؛ شافعی و ابوداود دربارهاش گفتهاند: «یکی از ارکان و پایههای کذب بهشمار میرود»؛ ولی با اين حال نه تنها ترمذی از او حدیث» روایت کرد بلکه روایتش را صحیح دانسته است. ذهبی در «الیزان» در بخشی از شرح حال وی میگوید: «ترمذی له اين خد را ووا وم كه لح جَائِرٌ بَيْنَ الْمُْلِيِينَ' و آن را صحیح دانسته است؛ از اینرو علما؛ تصحیح ترمذی را معتبر نمیدانند». بنابراین هر پژوهشگری بايد آنجه را که ابوداود. دربارهاش سکوت نموده يا ترمذی آن را صحیح و حن دانسته است. مورد بررسی قرار دهد؛ زيرا در روایات هر دو راویان ضعیف بهکثرت مشاهده میشوند. بنده در تخریج و تحقيق اين کتاب و نگارش پانوشتهای آن. همین رویکرد را داشتهام و اين» نزد من از مهمترین کارهاییست که بايد مورد توجه قرار گیرد. دربارهی بیشتر احادیث کتاب. بهصورت مختصر در جایش سخن گفتهام و در اندکی از موارد سخنی به ميان نیاورده و اظهار على اه زاون لنت دراك کون شوه دی ع رل دنت وان نان به توضیح چند نکته بپردازم: ۱- نگارنده دربارهی حدیث شمارهی ۲۰۱ که در موضوع برحذرداشتن از همنشینی با بدکاران است. میگوید: «ابوداود و ترمذی» آن را روایت کردهاند و ترمذی» آن را حتن دانسته است». میگویم: در اين روایت» اشکال روشنی وجود دارد؛ زيرا مدارش بر ابوعبیده بن عبدالله بن مسعود استوار است و اوء همانطور که ترمذی چ بارها گفته است. از پدرش حديث نشنیده و از اینرو روایت مذکور منقطع میباشد. بنده در کتابم «الأحاديث الضعيفة والوضوعة وآثرها السیء في الأمة» شمارهی ۱۱۰۵ بهتفصیل پیرامون اين موضوع سخن گفتهام. ۲- حديث شمارهی ۴۸۶: «ترمذی. آن را روایت کرده و گفته است: حدیث صحیحی ست). بنده میگویم: بلکه حدیث ضعیفیست. در سندش دو راوی ضعیف وجود دارد. چنان که در «الأحاديث الضعيفة والوضوعة» شمارهی ۱۰۶۳ بیان كردهام.
— পৃষ্ঠা ৯ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।