درآمدی بر کتاب ۳۳ در «الأحاديث الضعيفة والوضوعة و آثرهاالسیی في الامة» (۱۸۵۰) تخریج کرده و سبب ضعفش را بیان نمودهام. ۲- ملف در باب شمارهی ۳۳۴ که پیرامون ناپسندبودن گفتگو پس از نماز عشاءست. می گوید: اما در گفتگوهایی که خير است. همچون پرداختن به مباحث علمی و... کراهیتی نیست؛ بلکه مستحب نیز میباشد». میگویم: جه خوب بود اين نکتهی مهم را هم قيد میکرد که بیدار ماندن و گفتگوهای يس از نماز عشاء در صورتی درست است که سبب تباهی و ضايع شدن واجبات عینی نگردد؛ مانند برخى از جوانان كه شب امتحان تا نیمههای شب بیدار میمانند و از شدت خستگی به خواب میروند و نماز صبح را از دست میدهند. اين شبزندهداری و بیدار ماندن اگرچه برای كسب علم است. ولی جايز نیست و بیشتر به عمل کسی میماند كه کاخی بنا مینهد و در عوض» شهری را ویران میکند؛ بلکه بايد بلافاصله پس از نماز عشاء بخوابد تا بتواند برای نماز صبح برخیزد و پس از نماز صبح به مرور درسهایش بپردازد. آری! رسو لالهو راست و درست فرموده است که: (بُورِكَ مت في بُگورها؛ یعنی: «برای امتم در صبحگاهانشان خير و برکت است». ايك که بسیاری از جوانان از اين برکت غافلاند» چه خوبست که به اين رهنمود نبوی عمل نماییم. ۳- در حديث ۱۸۷۰ از ابیزید عمرو بن اخطب ذه نقل شده که: «پیامبر 5 آنچه را که اتفاق افتاده و آنجه را که اتفاق خواهد افتا به ما گفت». میگویم: یعنی: ما را از فتنههای گذشته و فتنههایی که اتفاق خواهد افتاد. آگاه ساخت؛ چنانکه حديث دیگری که از حذيفهه روایت شده بیان گر همین نکته است. مسلم لھ نیز حديث عمرو بن اخحطب 4ه را در «کتاب الفتن» صحیح خويش روايت نموده است. ۴- مؤلف پس از ذكر حديث ۱۸۶۹ میگوید: «منظور از صلاة بر کشتهشدگان احد. دعا برای آنان است؛ نه نماز معروف يا نماز جنازه». میگویم: نووى با اين عبارت. نماز خواندن رسولاللْهية بر شهداى احد را به دعا كردن برای آنان معنا كرده و تصريح نموده كه منظور از اين روایت. خواندن نماز
— পৃষ্ঠা ২৫ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।