بنابراین مفسران و عالمان اسلامی هرگز محققان بیطرفی در قرآن نیستند. آنان قبل از مراجعه و تحقیق در قرآن به قرآن ایمان آورده اند و تنها با دیده داوری بشدت مثبت در قرآن می نگرند بهمین دلیل کار مفسران پاره دوزی است. آنان از قبل ایمان دارند که قرآن کلام خداست و در کلام خدا ضعف و خطا وجود ندارد بنابراین اولا چون فقط به دیده مدح و ستایش به قرآن می نگرند بیشتر خطاهای قرآن را نمی بینند. ثانیا اگر خطائی بسیار واضح را بر حسب اتفاق مشاهده کردند جون معتقدند که خطا نیست بنابراین به توجیه آن می پردازند و آن خطا را از دیده ی خود و دیگران می پوشانند و بقول حافظ: شیخ ما گفت خطا بر قلم صنع نرفت آفرین بر نظر پاک خحطا پوشش باد مفسران قرآن را تراویده از قلم صنع می دانند طبعا در آن خحطائی نمی بینند و اگر هم دیدند آنرا می پوشانند.بهمین دلیل در اکثر موارد در ترجمه و تفسیر قرآن. کلمات و نکاتی را می افزایند تا معنی آیه از دید خودشان درست در آید و غیر منصفانه تر اينکه گاه حتی معنی لغات را تغییر می دهند مثلا در ترجمه ای دیدم که لغت مکر را تدبیر معنی کرده بود پرای اینکه بر خلاف قرآن» مکر را به خدا نسبت ندهد. جالب است بسیاری از مترجمان و مفسران دایه های دلسوزتر از مادرند و آنقدر بعضی آیات را كِ
— পৃষ্ঠা ৪৪ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।