۶ کتاب چهارم جمعیت پایتخش به کار میبرد و با کمککهایی که به تجار و صتعتگران میشد جمعیت تهران در سالهای آخر سلطتش از پانزده هزار تفر تجاوز نمی کرد. از این عده سه هزار نقر بستگان دستگاه سلطنت و سپاهیان بودند.» (رابرت گرانت واتسن, تاریخ قاجار: ص ۵۰) اگر واتسن ادعا دارد زمان آغامحمدخان» یعنی قریب ۲۳۰ سال پیش تهران را دیده وبر آن شرح و وصف نوشتهء پس برای معتبر و ممکن کردن قول اوه لازم است ابتدا کتاب بزرگی را که دانشگاه بهشتی و میراث فرهنگی و وزارت امور خارجه تأیید کردهاند» کنا رگذاريم تألیف آن را ناشیانه بشماريم و همچنان به حضور در قصههای تاریخی خود بسنده کنیم. قریب ۱۵ سال پیش؛ سعید رهبر کوشید تا از سیر جمع آوری اطلاعات مندرج در سفرنامهها و دیده و شنیدههای جهان گردان و مورخان و دیپلماتها و ایرانپژوهان» آشنایی روشنتری از حضور موثر ملتی فراهم آورد که خود یکی کوششی از آسیب ذهنی لاعلاجی خبر میدهد که آن گروه کم تعداد اهل مکاشفه نیز بدان دچار شدهاند. زیرا آنان که انتساب افسانههای شاهنامه و قوم آریا و زبان دری و دیگر فصول نظیر ره شاب مانهند. در واقع این نوستالژی هر ایرانی ببرون گریخته از را در قالب رستم و سهراب و افراسیاب و اشکبوس و رودابه و گرد آفرید نمیریزد و تصاویر و تصوری که میراث مکتوب موجود به او میبخشده بر دیوار تالارهای خودشناسی خویشتن نمی آویزد. اينها عوارضی است که ناچار گریبان هر کسی را < باور ندارد. سرانجام آقای رهبر در جستوجوی پیشینه خویش کوشید از سیر جمع بها است. ال نمیدانند و بر خود نمیبندند نیز ویلان » عوام است که خود اهد گرفت که فاجعه پوریم را آوری مستفیم توصیفات و تعاریف موجود در ۵۰ منبع» از سفرنامهها و یادداشتهای پراکنده ایرانشناسی» آینهای برای تماشای چهره بومی خود بسازد تا لااقل بتواند مبقه قابل دفاعی را ادعا و اراده کند. نتیجه تلاش او کتاب کم و یش حجیمی شد که برای نخستین بار در سال ۱۳۷۶ و در استکهلم با نام نگاهی دیکر به دیاری گهن منتشر شد که همان ذکر «دیارکهن» در عنوان آن معرف نوع سرگردانی و
— পৃষ্ঠা ৬১ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।