مقدمه پست و سه محرک و ملات بالا بردن بنای بلند شیادی و جعل در چیدن پازل تاریخ معاصر ایران» ناسیونالیسم وقیح و چشم دریدهای بوده و هست که از لب دریا تا ستاره ریا را پایگاه خود گرفته و سرچشمهای است که میخواهد صحرای کید و دشمنی با اسلام را سیراب کند. برای گروهی از نقالان و معرکه گیران و منادیان قصههای مسلط بر اين ناسیونالیسم» که نان خود رابه سفره آن بستهاند گذر س رگرم تو در توی شاهنامه را همصدایی با جعلیات موجود یافته و چنان به نشخوار دروغ مشغولاند که این سوال اساسی که فردوسی با چه خط و زبانی شهنامه سروده است را ناشنیده می گیرند. !این تاجر درست کار پااک اعتقاد در ظرف سالیان دراز که در مصر مقیم بود؛ در هیچ یک از عادات مستحسته ملی و اطوار پسندیده ایرانی خود تغییر نداده در وضع معاشرت با مردم و خورد و خواب و پوشاکک به همان وتیره که از نیاکان خود دیده برد رفتار مینمود؛ و در تعصب ملی چندان سخت بود که در ظرف چندین سال یکك کلمه عربی با کسی حرف نزد. بل که تخواست یاد بگیرد. گفت و گویش همه از ایران بود. پیوسته ترانهی رطن میسرود. هر کس را دیدی از وضع وطن و حال هموطنان پرسیدی, خودش در مصر همواره خیالش در ایران بود. شبهای زستان هر شبی را چند تن از معارف هموطنان را به مهمانی خواسته صحبت مجلس مهمانی اش نیز منحصر به خواندن کتب تواریخ ایران و سرگذشت پادشاهان پیشین بود. میرزا یوسف نامی که از سالیان دراز در خانه معلم پسرش بود. از کتاب اسخالتواریخ و داستان خسروان تامی مانند کیخسرو, جمشید. بهمن. شاپور, نوشیروان و غیره میخواند و او بر خود میبالید.؛ (سیاحت نامهی ابراهيم پیک یا بلای تعصب ای ص۵)
— পৃষ্ঠা ২৬ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।