...+ مجموعه کتابهای ناصر پورپیرار ( تاملی در بنیان تاریخ ایران + اسلام و شمشیر + چند بگومگو — 3 Sassanian 1 174677
/ ৩৩৭
📝 লেখা 📖 পিডিএফ

1 دوازده قرن سکوت , بخش سوم برابر دستمزدی, بدون حساسیت ها و والا انگاری های مصطلح بعدی به پیش و به پایان می‌برد و به همین دلیل, گاه حتی از تنزیل و کم اعتبار کرد مانده‌های هخا مخشی بیان بحفایق یر آبا ندازد. «بدثه ی ستون‌ها از قطعات چندی تشکیل شده است . با این که این ستون‌ها را از نظر بزرگی و سنگینی نمی توان با ستون‌های پمپئی در اسکندریه و حتی با ستون های گراندت قلعه ی قاهره مقایسه کرد. ستون‌های زیبایی هستند . مخصوصا به خاطر زیبایی مرمر و به خاطر دقتی که در روی هم قرار دادن قطعات مختلف به کار رفته است». (نیبور, سفرنامه. ص ۱۰۳) کتاب او , برای منتقد تاریخ ایران باستان» حاوی نکات بسیار ارزنده ای است . زیرا حوصله اش در ثبت حروف میخی داریوشی . حروف میخی جمشید و نقش رجب و نقش رستم» در حالی که از مضمون و مفهوم آن حروف چیزی درنمی یافت و نیز دقت نقش برداری های اش از حجاری های رو به روییم» که به مأموریت خود بسیار هوشیارانه عمل کرده است. «نیبور از بوشهر , از راهی که تقریباً شبیه یک نیم دایره بود , به شیراز , شهر گل سرخ رفت و از این شهر یک طرح کشید و یک نقشه, که در آن حدود دیوار شهر نشان داده شده است . در نظر نیبور , اقامت سه هفته ای او در حوزه ی خرابه های تخت جمشید, بزنگاه سفرش و به طورکلی زندگی اش و همچنین «مروارید همه ی چیزهایی که دیده بوده» بود . نقش ها ونوشته هایی , که نیبور از تخت جمشید همراه برد , از نظر دقت و غنا, همه ی کارهای پیشینیان او را. که منشهورتر ازهمه ی آن ها انگلبرت کامپفربود , به کنار زد . رونوشته های دقبق او از سنگ نبشته های میخی بی نهایت مهم بود. چون با کمک همین رونوشته ها بود. که گئورگ فرندردش گروته فند توانست در سال ۱۸۰۲ کلید خواندن خط میخی فارسی باستان را به دست بیاورد. نیبور نه تنها از الفبایی است وعلاوه براین تشخیص داد که دراین جا فقط پای یک خط میخی

— পৃষ্ঠা ১৪ — লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।