0 شمارة غزل ۳۰۹۹ ۳۱۰۰ ۳۱۰۲ مصراع اول مطلع بداد پندم اسناد عشق ز استادی پیست خواب برا جادوانه دلداری کس ی که باده خورد بایداد زين ساقی برست جان و دلم از خودی و از هستی ۳۱۰ ۳۱۰۹ پدید گشت یکی آهوی دربن وادی طواف کعبة دل کن اگر دلی داری ز صبحگاه فتادم بدست سرمستی فرست باده جان را برسم دلداری
— পৃষ্ঠা ১৮ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।