شهار غزل ۳۰۳۷۷ ۳۰۳۸ ۳۰۳۹۱ ۳۰۰ ۳۰ ۳۰:۲ ۳۰ ۳۰ ه ۳۰۶ ۳۰۱ ۳۹۲ ۳۰۳ ۳۰۰ اه ۵ ۳۰ ۳۰۹ ۳ ۰ ۷ ۳۰۲ ۳۰۳ ۳۰۹ ۳۰۹۰ ۳۰۰ ۳۰۹ مصر اع اول مطلع بخالك پای تو ای مه هر آن شب ی که بتابی ببرد عقل و دلم را براق عشق معانی هزار جان مقس هزارگوه ر کانی چه آفتاب جمال ی که از مجره گنادی اگرمرا توندانی بپرس ازشب تاری چو مهر عشق سلیمان بهر د وکون توداری زحد چون بگذشتی بیا بگوی که چونی گهی بسینه درآیی کهی زریح برآیی من آن نیم که تو دیدی چو برنیم نشناسی چو صبحدم خندیدی در بلا بندیدی بجان تو ای طای ی که سوی ما بازآیی تو آسمان منی من زسین بحیرانی ربود عقل و دلم را جمال آن عربی خدایگان جمال و خلاصهُ خوبی بعاقیت بپریدی و در نهان رفتی چه باده بود که در دور از بگه دادی زقیل و قال توگر خلق بو نبردندی منم که کار ندارم بغیر بی کاری خورانمت می جان نا د گر تو غم نخوری اکر ز حلقة این عاشتانکران گیری زبامداد در آورد دلبرم جامی چه باله دارد عاشق ز ننگث و بدنامی نهان شدند معانی ز یار بیمعثی اگر تو یار نداری چرا طلپ نکنی اگر توسست شرابی چرا حشر نکنی بهر دلی که درآبی چو عشق بنشینی زبایداد دلم میپرد بسودایی شدم بسوی چه آب همچو سقایی رسید ترکم با چهرهای گل وردی تو درعقیله ترتی بکفش و دستاری ۳۰۷۹۱ ۲۰٩ ۳۰۸۰] ۱ ۳۰۸۵۱ ۳۲ ۳۰۸۲| ۳ ۳۰۸۳۲۱ ۳ ۳۰۸۶| | ۲۶ ۳۰۸۰| ۰ ۳۰۹۰۱ ۲۸ ۳۰۹۱/ ۹ ۳۰۹۲| ۰ ۳۰۹۳| ۰۱ ۳۰۹۶| | ۱ ۳۰۹۰ ۳۷۲ ۰۰۹1 ۳۷۳ ۳۰۹۷ ۳۷۳ ۳۰۹۸| ۷۶ مصراع اول مطلع فرست بادة چان را برسسم دلداری نگاهبان دو دیدهست چشم دلداری اگر بخشم شود چرخ هفتم از تو بری دلا همای وصالی بر چرا پری بمن نگ رکه بجز من به رکه در نگری بیا بیا ده پشیمان شوی ازین دوری سیلم آمد پار مرا دل افروزی بیا بیا که تو از نادرات ایامی بلندتر شده است آفتاب انسانی ایا مربی جان از صداع جان چونی ز آب تشنه گرفتست خشم میبینی پیامدیم د گر بار سوی مولابی تو نور ديدة جان یا دو دید مایی تو عاشقی » چه کسی , از کجا رسیدستی رهید جان دوم از خودی و از هستی ییا بیا که چو آب حیات در خوردی بجان ت وکه بگویی کجا وطن داری بحق آنکه تو جان و جهان جهانداری شبی که در رسد از عشق پیک بیداری ا گر تو همره بلبل ز به رگلزاری حرام گشت ازین پس نغان و غمخواری باهل پرده اسرارها ببرخپری بجه بجه ز جهان تاشه جهان باشی اکر دمی بگذاری هوا و نا اهلی هزار جان مقد"س فدای ساطانی نگفتم تکه توسلطان خوب رویانی بکو یجان مسافر » ز رنجها چونی ازین درخت بدان شاخ و برنمیبینی ز بامداد دلم میجهد بسودایی بیا بیا که شدم در غم توسودایی ترش ترش بنشمتی بهانه در بستی ۳۷۹ ۳۷/۷۷ ۳۷۹ ۳۷۹ ۳۸۰ ۳۸۰ ۳۸۱ ۳۸۲ ۳۸۳ ۳۸۳ ۳۸ ۳۸۶ ۳۸۰ ۳۸۹ ۳۸۷ ۳۸۸ ۳۸۸ ۳۸۹ ۳۹۰ ۳۹۱ ۳۹۱ ۳۹۲ ۳۹۲ ۳۹۳ ۳۹۳ ۳۹۶ ۳۹
— পৃষ্ঠা ১৭ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।