هر روز بامداد بآیین دلبری شد جادویی حرام و حق از جادویی بری هر روز بامداد در آید یکی پری ای دل ز بابداد تو برحال دٍیگری هر روز بامداد طلب کاربا توی آن لحئله کافتاب و چراغ جهان شوی ای سی رگشته از ماء ما سخت مشتهی ای ساقیی که آن می احمر گرفتة ای ساتب یکه آن می احمر گرفتة ای مرغ گیر دام نهانی نهادة به طلعتی و شهره قبایی بديدة ای عشق کز قدیم تو با ما یگانهة ای جان و ای دو دید؛ بینا چگون هر چند شیر بیشه و خورشید طلعتی رویش ندیده پس بکنیدم بلامتی جان خالك آن مه ی که خداش است مشتری ای عشق پرده د رکه تو در زیر چادری ای بس فراز و شیب ک کردم طلب گری شاها بکش قطا رکه شهوار م ی کشی ای نای خوش نوای که دلدار و دلخوشی اندر میان جمع چه جانست آن یکی کر من ز دست بازی هرغم پژولمی ای آسمان که برسر ما چرخ میزنی سوگند خورد که ازین پس جفا کنی تا چند ازفراق مرا کار بشکنی ساقی بیار بادٌ سفراق ده منی ای نای بس خوشس تکز اسرا رآ گهی شوری فتاد در فلک ای مه چه شستهٌ ای کاشکی تو خویش زمانی بدانیی بزم و شراب لعل و خرابات و کافری آن د ل که گم شدست هم ازجان خویشجوی ۳۱ ۳۱۹ ۳۱۹ ۳۲۰ ۳۳۱ ۳۳۳ ۳۳۳ ۳۳۳ ۳۳۳ ۳۳۶ ۳۲۰ ۳۲۳۱ ۳۳۱ ۳۳۱ ۳۳۲ سیمرغ وکیمیا و مقام قلندری دوش همهشب دوش هماهشب گشتم من بر بام حبیبی خواجه سلام علیکک گنج وفا یافتی ام که چهشیرین بتیست در نتق زرکشی روی من از روی تو دارد صد روشنی هر نفسی از درون دلبر روحانبی ای دل چون آهنت بوده چو آیبنهةً یار در آخر زمان کرد طربسازیی رو که بمهمان تومی نروم ای اخی جانوجهان میرویجان وجهانمیبری بازرمان خلق را ازسر وازسر کشی لالهستانست ازعکس تو هر شورة ای تو ز خوبی خویش آینه را مشتری ای که تو عشاق را همچوشکر م ی کشی پیشترً پپشتر چند ازین ره زنی شیر دلا صد هزاز شیر دلیکردةٌ گفت برا آن طبیب رو ترشی خورده قصر بود روح ما نی تل ويرانة جای د گر بوده زانک تهی رود خبره چرا گشتة خواجه مگر عاشقی نیست عجب صف زده پیش سلیمان پری ای صنم گلزاری چند مرا آزاری اه که دلم برد غمزهای نگاری سلمک الته نیست مثل تو یاری خوش دلم از یار همچنانکه تو دیدی از پگه ای یار زان عقار سمایی چند دویدم سوی افندی میرسد ای جان باد بهاری دوش همه شب دوش همه شب گاه چو اشتر در وحل آیی
— পৃষ্ঠা ১৬ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।