۳۹۱ ۳۹۱ نز ۳۹۹ ۳۹۷ ۳۱۸ ۳۹۹ ۳۹۲۰ ۳۹۳۹ ۳۹۳۲ ۳۹۲ ۳۹۳ ۳۹۳۰ ۳۹۳۹ ۳۹۳۷ ۳۹۳۸ ۳۹۳۹ ۳۹۳۰ ۳۹۱ ۳۹۳۲ ۳۹۳۳۱ ۳۹۳ ۳۹۳۰ ۳۹۳ ۳۹۳ ۳۹۳۸ ۳۹۳۹ ۳۹:۰ ۳۹:۱ ۳۹:۲ مصراع اول مطلع باز چون گل سوی گلشن میروی ناگهان اندر دویدم پیش وی خوش بود گر کاهلی یکسو نهی مرحپا ای پرده تو آن پردهٌ هیچ خمری بیخماری دیدهٌ میزنم حلقٌ در هر خانةً گر سران را بی سری در واستی ای بهار سبز و تر شاد آمدی ساقی اینجا هست ای مولی بلی هم توشمعی هم تو شاهد هم تو می باد بین اندرسرم از باده آه از عشق جمال حوربی ای دلی کز کلشکر پرورده گر درآب وکر درآتش می روی زکجا آمد؛ میدانی آنچ در سینه نهان میداری ای خیالی که بدل می گذری تو چرا جمله نبات و شکری از دلبر نهانی گر بوی جان بیابی چه باشد ای برادر یکشب اگر نخسبی ای آنک امام عشتی تکبی رکن که مستی گفتی شکار گیرم رنتی شکا رگشتی گر چه بزیر دلقی شاهی وکیقبادی ای نوبهار خندان از لامکان رسیدی از بهر برغ خانه چون خانة بسازی آن به چو در دل آید اورا عجب شناسی 9 را مسلم آند هم عیش و هم عروسی چون زخمةٌ رجا را برتارم یکشانی ای گوهر خدایی آیبن معانی اندر مصاف با را در پیش رو سپر نی گربی مجوی الا از سوزش درونی صفحاً کتاب ۱۷۹ ۱۸۰ ۱۸۰ ۱۸۱ ۱۸۱ ۱۸۲ ۱۸۳ ۸۳ ۱۸۳ ۸۶ ۱۸ ۱۸۰ ۱۸۰ ۱۸۹ ۱۸۹ ۱۸۹ ۸۷ ۱۸۸ ۱۸۸ ۱۸۹ ۱۸۹ ۱۹۰ ۱1۱ ۱۹۳ ۱۲۳ ۱۹۳ ۱۹۳ ء۱۹ ۱۹۰ ۱۹*۰ ۱۹۹ شماره غزل ۳۹: ۳۹:۰ ۳۹:۹ ۳۹:۷ ۳۹:۸ ۳۹:9۹ ۳۹9۰ ۳۹5۱ ۳۹۰ ۳۹۰۳ ۳۹۰ ۲۹_۰۰ ۳۹۰۹ ۳۹۰۷ ۳۹۰۸ ۲۳۲۹۹ ۳۹۹۰ ۳۹3۷ ۳۹۹۸ ۳۲۳۹۹ ۳۹۷۰ ۳۹۷۱ ۳۹۷ ۳۹۷۳ ۳۹۷ مصراع اول مطلع ای مبدع ی که سک را بر شیر می فزایی ای حیلهات شیرین تاکی مرا فریبی دی عهد و توب کردی امروز درشکستی يا من عجب فنادم یا تو عجب فتادی ای کرده رو چو سرکه چه گردد آر بخندی درغیب هستعود یکین عشق ازوست دودی ای آنکه جان مارا درگلشک رکشیدی زان خالك تو شدم تا برمن گهر بباری گر از شراب دوشمن درسر خمار داری باز آمد ی که با را درهم زنی بشوری گر روشنی تو یارا یا خود سیه ضمیری چون روی آنشین را یکدم تو مینپوشی دلرا تمام برکن ای جان ز نیکنامی اندر شکست جان شد پیدا لطیف جانی مطرب چو زخمها را برتار م ی کشانی ای آنک جمله عالم از تست یک نشانی رقصان شو ای قراضه کز اصل اصل کانی در رنگ یار بنگر تا رنگگ زندگانی با تو عتاب دارم جانا چرا چنینی میزن سهتا که پکنا گشتم مکن دوتایی دی دامنش گرفتم کی گوهر عطایی ای برده اختیارم تو اختیار مایی هرچند بیگه آیی بیگاه خیز مایی آبد ز نای دولت بار د گر نوایی ای چنگیان غیبی از راه خوش نوایی بوی کباب داری تو نیز د لکیایی با صد هزار دستان آمد خیال یاری اندر قمار خانه چون آبدی ببازی ای آنکه مرسرا تو به از جان و دید ای از جمال حسن تو عالم نشانة آن دم که د لکند سوی دلبر اثارتی کتاب ۱۹۹ ۱۹۹ ۱۹۹ ۳۱۰ ۳۱۰ ۰۳۱ ۳۱۳ ۳۱
— Page 15 —
This text was taken automatically from the PDF and may contain errors. When in doubt, check the original page.