شماره | غزل ۱-۰۱ ۱۸2۰۲ ۳۸۰۹۳ ۳۸۰ ۳۸۰۰ ۳۸۰۹ ۳۸2۰۷ ۲۸۰۸ ۳۸۰۹ ۳۱۸۹۰ 7۰۸۱-۹۱ ۳۸۹۲ ۳۸۹۹ ۳۸۹۶ ۳۱۸۹۰ ۳۸۹۹ ۳۸۹۹۷ ۳۸۹۸ ۲۳۸۰۹۹ ۳۸۷۱ ۳۸۷۳ ۳۸۷۳ ۳۸۷ ۳۸۷۵ ۳۸۷۵ ۳۸۳۷ ۳۸۷۸ ۳۸۷۹ ۳۸۸۰ ااتمش مصر اع اول مطلحع شب و روز آن نکوت رکه بپیش یار باشی چو یقین شدست دلرا که تو جان جان جانی تو زعشق خودنپرس ی که چه خوب ودلربایی برسید لکلک جا ن که بهارشد کجایی هله ای دلی که خفته تو بزیر ظل سایی صنما چگونه گویم که تو نور جان مایی چه جمال جانفزایی که میان جان مایی صنما تو همچو آتش قدح مدام داری برو ای عشق که تا شحن خوپان شدهةً هست در حلقَه ما حلقه ربایی عجبی چند روزست که شطرنج عجب میبازی هله هشدارکه با بیخبران نستیزٍی وقت آن شد که بدان روح فزا آمیزی بشکر خنده اگر میببرد دل زکسی در رخ عشق نگر تا بصفت مرد شوی کر گریزی بملولی ز من سودابی نیستی عاشق ای جلف شکمخوا رگدای در دلت چیست عج ب که چو شکر میخندی هست اندر غم تو دلشده دانشمندی ای دریغا در اين خانه دمی بگشودی بدغل کی بگزیند دل یارم یاری مرخ انديشه که اندر همه دلها بپری رو رو ای جان سبک خیز غریب سفری سحر ی کرد ندایی عجب آن رشکه بری نی تو شکل دگری سنگ نباشی تو زری شکنی یش مردم گرو از من گیری بریکی بوسه حقستت که چنان میلرزی هله نا ظن نبر یک زکف من بگریزی ننگک هر قافله در ششدره ابلیسی بحق و حرست آنکه همگان را جانی گر توما را بجفای صنمان ترسانی مصراع اول مطلع تا تیغ را گر تو چو خورشید دمی رنده زنی . |۱۹ چه حریص ی که مرا بیخور و بیخواب کنی | .ور بشکرخنده با نرخ شکر میشکنی ۷ هله آن به که خوری این می و ازدست روی | ,ور اگر امشب بر من باشی و خانه نروی 1۹ بده ای کف ترا قاعده لطف افزایی 7 بشکر خنده اگرمی ببرد جان زکسی ۱۰۳ ای که تو چشمه حیوان و بهار چمنی ۳ سخن تلخ بگو ای لب تو حلوایی ۱۹۶ ه رکه از نیستی آید بسوی او خبری لا ای شه جاودانی وی مه آسمانی 9 قدر غم گر چشم سر بگریستی ۱۹1 با چنین رفتن بمنزل کی رسی ۱5۸ چاو کو بهتر از دیوانگی ۱۹۹ قرة العین منی ای جان بلی ۱۷۰ بوی باغ وگلستان آید همی ۱۷1 هر دم ایدل سوی جانان میروی ۱۷۳ بار دیگر عزم رفتن کردة ۷۲ بوی مشکی در جهان انکندهة ۷۳ فارغم گرکشت دل آوارة ۱۷۳ ای درآورده جهانی را ز پای ۱۷ با وفا یارا جفا آموختی | ۱۷۶ عاقبت از عاشقان بگریختی ۱۷ اندراً در خانه پارا ساعتی ۱۷۹ کوید آن دلب رکه چون همدل شدی ۱۷۹ آفتابا سوی به رویان شدی ۱۷۹ باوفاتر گشت یارم اندکی ۱۷۷ هست امروز آنچ میباید بلی ۱۷۷ با زگردد عاقبت این در بلی ۱۷۸ طبع چیزی نو بنو خواهد همی " با من ای عشق امتحانها م ی کنی ۱۷۹
— Page 14 —
This text was taken automatically from the PDF and may contain errors. When in doubt, check the original page.