صس تب ۰ اجه باشدماه با زهره ؛ چواونکشود آن چهره؟! ۳ ثب مرا گو بد:«چرازاری؟» زذوق! آنشکره باری نگ ۱ مرا هردم برانگیزی سوی شمس مربزی چه دارد قند با حلوا ز شیرنی خوی او ؟! و مرا لو ید : «جرا زردی؟» زلاله ستان روی او مسر بکودر دوشمن ایدلچه مینازیسویاو؟#۱ ۲۱۱۹۲ دگرباره بشوریدم بدان سانم بجان تو من آن دیوانٌ بندم که دبوان را همیبندم ۰ نخواهم عمر فانی را » وی عمر عزیز من چو وبنهان شوی ازمن همه تاریکی وکفرم ۴ آپی خوردم از کوزه خال تو درو دیدم اگر بی تو برافلا کم ۰ چو ابر تیه غمنا کم سما مگوش من نامت سمام هوش من جامت ۰ رون صومعه و مسجد توی مقصودم ای مرشد سفن با عشق م یگویم که او شیر و من آهویم انا ی وی فان مک رها تیان چهخوش ی کرد آنبچو نعجب با ین دل بر خون! تو عبد جان قربانی و پیشت عاشقان قربان ۰ عشق شمس تس بزی » ز سداری و شسخبزی ۲۱۱۹۲ چو شبرین تر نمود ای جان مها شور و بلای نو روان ازتو خجل باشد ۰ دلم را پا بگل باشد ۱ چت : فوت . حي : شرق قح » عد : نداند . که هربندی که بربندي بدرانم بجان تو زبان مرغ میدانم ۰ سلیمانم ۰ بجان تو نخواهم جان پرغم را ۰ توی جانم بجان تو چو و پیدا شوی بر من مسلمانم یجان نو وکر يك دم زدم بیتو بشیمانم بجان نو ۲ 7 و گر بی تو بگلزارم پزندانم بجات تو ما که یا شک وبرانم بجان تو بهر سو رو بگردانی بگردانم بجات تو" چه آهوی که شیران و نگیبانم بجان تو ! که سر سرنبثتت را فروخوانم بجان و که پر یدست آن خویشی ز خویشانم بجانتو بکش در مطیخ خویشم که قربانم یجان تو ثال درف گردان پربشانم بجان نو بهشتم جان شیرین را که میسوزد برای تو مرا چه جای دلباشد چو کف حایتو؟! ۲ س مق : ابیات بمد افتاده است . . قو » قع : ندارد . در قم ابیات اين فزل با اپیات فرل (۲۱۹۲) مخلوط شدء و صورت يك فزل در آمده است # ۳
— পৃষ্ঠা ৪৯ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।