ماییم مست ایزدی زات بادهای سرمدي تو عاقلی و فاضلی در بند نام و ننک شو 3 سح رصم رفتیم سوی شاه دبر_ با جامهای کافذین تو عاشق نقش آمدی همچون قلم در رنگث شو سس مرس مرس درعشق جانان جان بده» بیعشق نگشاید گر ۰ ایرو ح" نجامست شو و ی" عقل» نجادنکشو : اب و شدروم مست رویاو» شد زن؟ث مست مویاو خواهیسویروم رو» خواهی سوی زنگشو ۰ ۳ ۳9 ۰ و ۶ در دوغ او افتادهٌ . ود و ز عشعش زاده زین بت خلاصی ننستت»خواهی صدذفر سک شو و ۳ ۹ ۰ ۳ و ۱ ۵ ۱ ۰ و ۳ کّ کر کافری میجو یدب ؛ ورمومنی ميشو بدت این گو بروصدیقشو» وان گوبروافرنگشو یه بر ره ی ده 0 | چدم و وتف باغ او ۰ گوش تو وقف لاغ او ازدخل اوچوننحل "شو وز نخلاو آونگکشو ۸ قو » خج » چت : ای ۲ - فو : میشویدت ورمژمنی میجویدت . فذ : میخواندت ور مومنی میجویدت ۳ب فقو فد : ثخل بقیه از صفحه قبل : متواتر خود شکایت نمود و طلب استخلاص کرد و گفت که وقت حولان حول وجه ز كوة را بار باب حاجات میرسانم و بوسم طاقت صدقات را دریغ نمیدارم اما سب زیاننندی خود را نمیدانم اژ کجاست . چندانکه نیار وابتبال نمود شیخ بحال او ملتفت نمیشد خایب وملول مراجمت کردند . دوم روز باژ از خواجگان سوال کر دکه درو یشی و عزیزی دیگر نیستکه از صحبت او توان برخودار شدن و بقصودی رسیدن و استعانت خواستن گفتند آنجنان مردی وشپسواری که تو میطلبی حضرت مولانا جلال الدین است که ترك لذن"ات وماسویاله کرده دکان دو کون را یشت پای زده شب و روز بعبادت الله مشغول گشته است ودر تقر بر معارف ومواعظ دریای محیط معانیست . خواجٌ تبریزی بشعف تمام لابپای عظیم نمود که مرا بخدمت او دلالت کنید که ازمجرد استماع نمال او در باطن من سروری سرزد خواجهٌ چند او را بسوی مدرسةً مولانا رهبر یکردند و مبلغ پنجاه دینار زرد رکنار دستارچه بسته با هم بردند . همانا که چون بمدرسةٌ مولانا در آمدند حضرت مولانا درجماعتخانة مدرسه تنها نشسته بود و بمطالعة کتب مستفرن گشته خواجگان بجعپم سرها نهاد ند و بیعود شدند وخواجهةٌ تبریزی ازيك نظرمولانا لابعقل گشته بسیار بگریست. مولانا فرمود که پنجاه دینار تو در محل قبول افتاد و بپتر از آن دویست دینار اس تکه تلف شد وحق تعالی میغواست که بر تو آفتی وقضابی بفرستد آن قضا را بدین صحبت بخشيد و ازآن آفت رهیدی . هان تا نومید نباشی که بعد الیوم دیگر زیانمند نشوی وعذر مافات دا خواسته آید . خواجهُ مسکین از آن نفس مشکین حیران گشته شادان شد . بعد از آن فررمود که سبب ز بانمندی و بی بر کتی ونکیت نو آن بود که روژی در فرنگستان مفرب در محلٌ میدفتی و درویشی فر نگی از لو لیاء کبار برسر چارسوی شفته بود . در هنگام گذر بر سر وی خدو انداختی و از او نفرت نمودی . دل مبارك آن عزیز از تو ر نجید و از آن سپب ثرا چندین وقایم وغسارت پیش آمد برو و او را خشنودکن و از اوحلالی بغواه وهم سلام ما بوی رسان . خواجة بیچاره اژین اشارات سراسیمه شد . حضرت مولانا فرمود که میخواه ی که اين ساعت اورا مشاهده کنی نگاه کن . دستمبارك بردیوار زده دری اذدیو ار گشوده شد . خواجه دی دکه آن مرد درفر نگستانسناندرچارسوی خفته است ۰ خواجه درحالسر ننهاده جامپا چاك زد واز آن مستی دیوانه واد بیرون آمده عزیمت نمود وچون بدان دیار رسید. ودر آن محله بطلب آن مرد م ی کشت درهمان جایگاه که بوی نموده بودند اورا خفته دید ۰ از دور فرود آمد و سر بنهاد درویش فر نگ گفت چکن مکه حضرت مولانا نمی گذارد و الا میخو استم که خود را وقدرت خدا را بتونمایم اکنون نزديك بیا . خواجه را در کنار گرفت . بررویش بوسها داد فرمود که اکنون نگاه کن تا حضرت شیغم و خداو ند گام را پبینی ومشاهده کنی . خواجه نگاه کرد دیدکه حضرت مولانا مستفرق سماع گشته ورقصبا م یکند و این شعر میخو اند . شعر : نبود چنین مه در جپان اي دل همين جا لنگ شو .۰ .۰ . . الیآخرالفزل >. ۷۳ نت
— পৃষ্ঠা ৩২ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।