Divan Kabir Shah Shams Tabriz — Vol 5
/ ৩১৯
📝 লেখা 📖 পিডিএফ

اب «_] ۱:۳۷ ۲۳۸ ۱:۳۹ ۱:۶۰ ۱:۸ ۳:۲ مصر اع ال مطلع ای بوسف خوش نام هی در ره میا بی همرهی دزدید جمله رخت ما لولی و لولی زادةٌ دامن کشانم می کشد در بشکده عبارهٌ ای آفتاب سر کشان با کپکشان آمیختی آخر مراعاتی بکن مر بی دلاثرا ساعتی بانگی عجب از آسمان در می رسد هر ساعتی ای تو ملول از کار من من تشنه تر هر ساعتی چون درشوی در باغ دل ماندد گل خوش بوشوی از بامدادان سافری بر کرد خوش خماره ای شهسوار خاس بك کز عالم جان تاختی یکساعی ار دو قبلگي از عقل و جان بر خاستی| ای واده حائرا لطف تو خوشتر ز عستی حالتی من پیش ازین میخواستم گفتار خوو را مشتری در دل خیالش زاو وه تا زین امس ند کرو در بوزهٌ دارم ژ تو در اقتضای آشتی ای دل تکونی جون شدی درعشق روز افزون‌شدی موز کون می رسد با پرمش و ولداریی عیش جهان پیسه بود گاه خوشی گاه بدی بر گذری در نگری جز دل خوبان نبری ئ نظری هم خبری هم قمران را قمری ای ول سر گشته شده ور طلب یاوه روی سنگه مرن بر طرف کار که شيشه گر ی فارت کته بر ال تسعز اس کف تو نه چنا نی که منم من نه چدا نم که وی چون دلمن جست ز تن باز نگشتی چه شدی طوطی و طوطی بح قند بصد ناز خوری آه چه دیوأنه شدم در طلب سلسلةً #ان طربی که در جپان کشت ندیم کهتری آمده که راز من بر همگان بیان کنی ای که بلطف و دلبری از دو جپان زیاده کمبه طواف مي کند برس کوی يكك بتی نیست بجز ووام جان ز اهل دلان روایتی آه خجسته ساعتی که صنما بمن رسی کناب ۱۸۹ ۱۸۹ شماره مصراع اول مطلع جان بفد‌ای عاشقان خوش هوسیست عاشقی سوخت یکی جپان بغم آتش غ‌ یدید نی چشم تو خواب میرود یا که تو ناز می کنی آب تو ده گسسته را در دو چپان سقا وی ر‌ یگ زآب سیر شد من نشدم زهی زهی باز ترش شدی مکر بار د گر کزيده هین که خروس بانگه زد وقت صبوح بافتی سس که هفت ساله را از لب تو حلاوتی باز چه شد ترا دلا باز چه مکر اندری بیش ازانك از عدم کرد وجودها سری ای دل بی قرار من راست بگو چه گوهری با همگان فضولکی چونکه یما ملولکی صفحة کتاب نوف ۳۳ ۳۳ ۳۹ ۳۹۵ ۳۹۵ ۳۱۹ ۳۷ موذف ۳۸ ۳۱۹ ۱۹ ای که لب تو چون شکر هان که قرابه نشکنی | ۷۲۰ تلخ کنی وهان من قند بدیگران دهی ۳۳۰ خواجه | کرتو همچو ما بی خود وشوخ ومستیی | ۲۲۱ یاور من توی بکن بهر خدای یاربی ای زده مطرب غمت در دل ما ترانةً هست بخطهةً عدم شور و غبار و غارتی ای که ریب آتشی دردل و جان ما زدی گر ز تو بوسهُ خرد صد مه و حپر و هشتری ساقی" جان فزای من بپر خدا ز کوثری جمم مکن تو برف را بر خود تا که نفسری هر بشری که صاف شد در دو جهان ورا دلی رو بنمودمی بتو گر همگی نه چانمی زر گر آفتاب را بستةٌ گاز می کنی :لك بخورد دم بدم سنگگ جفای صدمنی خواجه ترش مرا بکو س رکه بچند می دهی صبح چو آفتاب زه رایت روشناییی مرا سودای آن دلبر ز دانایی و قرایی مسلم‌انان مسلم‌انان مرا ثر کیست یغمایی رقف نخف نف ۳۳ ۳۳ 4یض 1 نف ۳۰ تلف ۲۳۹ ۳۳۷ ۱۳۷۲ ۳۸ ۹ چه افس‌دی دران گوشه چرا توهم نمی گردی | ۲۳۰ گرم سیم ودرم بودی مرا موس چه کم بودی امیر دل همی گوید ترا کر تو دلی داری ۳۳ ۳

— পৃষ্ঠা ১৪ — লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।