کی بوه خاك صنم با خون ما آمیخته هله بحری شو و در رو مکن از دور نظاره مشنو حیلت خواجه هله ای دزه شبانه حله صیان نگوب ی که چه دوامست و چه وانه سوی اطفال پیامد بکرم مادر روژه صنما از آنچ خوردی بهل اند کی بما ده ای خداوند یکی بار جفا کارش ده صد خمارست و طرب در نظر آن دنده بده آن بادهٌ حانی که چنانیم همه پیش جوش عفو بی حلٌ تو شاه عشق بین با عاشقان آميخته ای بخاری را تو جان پنداشته عشق تو از بس کشش جان آمده جسته اند دیوانگان از سلسله روزما را دیگرانرا شب قده قرابه باز دانا هش دار آبگینه پیغام زاهداثر اکامد بلای توبه اینجا کسیست پنهان دامان من گرفته در خانهٌ ول اي چان آن کیست ایستاده آن آتشی که داری در عشق صاف و ساده باز آمد آن مغنی با چنگه ساز کرده ای کهر بای عشقت دلرا بخوه کشیده پن چه ز خواب و تشر صبحی .۳ هیده آز پس که مطرب دل اژ عشق کرد اله دیدم نگار خود را می گشت کرد خانه ای پاله از آب و از گل پابی درین کلم نه ای گرد عاشقانت از رشك تخته بسته آن دم که در رباید باد از رخ تو پرده ای از تو من 7 ای هم توم بخورده وا ت زفتوی ان اج ای صد هزار خرمنها را بسوخته باده بده ساقیا عشوه و بادم مده ساقی" جان غیر آن رطل گرانم مده ۱5۲ ۱۰۳ ۱۰۳ ۱۰ ۱9 ۱6۰ ۱9۰ ۱9۹ ۱۰۷ ۱۰۷ ۱۵۸ ۱۸ ۱۰۹ ۱ ۱۹۰ ۱۹ ۱۹۰ ۱۲۱ ۱۹۲ ۱۹ ۱۳ ۱۹۳ ۱۹ ۱۹ ۱۹۵ ۱۹۰ ۱1۹۹ ۱۹۷ ۱۹۷ ۱۹۸ ۱۹۹ ۱۹۹ ۳ صنحة أ آشماره مصراع اول مطلع کتاب| أغزل ۰:۳ ۱:۷ ۱:۰ ۱:۹ ۱:۳۷ ۶۶:۸ ۲:۹ ۱:۳ ۱:۳۱ ۱:۳۲ ۱:۳۲ ۱:۳۶ ۱:۳۵ ۱:۳۹ ای مه و ای آفتاب پیش رخت مسخره ای همه منزل شده از تو ره بی رهه ایا دلی چو صبا ذوق صبحها دیده زهی لواء و علم لا اله الا چو آفتاب بر آمد ز قعر آب سیاه که بوده است ترا دوش یار و همخوابه مقام خلوت و بار و سماع و تو خفته دلم چو دیده و تو چون خیال در دیده چو مست روی توم ای حکیم فرزانه عجب دلی که بعشق بتست پیوسته ی را بکرده نا «یده پرو بر و که پیز لایقست برغاله ثو دیده کشته و خلاصةً دو جپانست آن بری چپره ای چان ای چان فی ستر ان خوش بود فرش تن نور دیده آمد آمد نگار دوشیده مطرب جانهای دل برده رخ نفسی بر رخ آين مست نه یار شا فدیته من زمن رایته هل طرباً لماشق وافقه زمانه طوبی لمن آواه سر فژاده فدسك با ۳ الناسیه ی ۱ باع آزو واقف بدی از شاخ تر خون آمدی فصلبهاران شد ببین بستان پر از حور و پری ای در طواف ماه تو ماه و سپپر و مشتری ای آ نك ر پر اسب بقا بت یت این عشق گردان کوبکو بر س نهاده طبله ای رونق هر گلشنی وی روزن هرخانة ای آنکک اندر باغ جان آلاجقی بر ساختی از دار ملك لم یزل ای شاه سلطان آمدی من دوش دبدم سر ول اندر جمال ولیری ای یار | گر نیکو کنی اقبال خوه صد تو کنی سك ۱۸۱ ۱۸۱ ۱۸۲ جر ۱۸۶ ۱۸۰ ۱۸۹ ۱۸۷ ۱۸۷ ۱۸۸
— পৃষ্ঠা ১৩ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।