Divan Kabir Shah Shams Tabriz — Vol 5
/ ٣١٩
📝 نص 📖 PDF

مصراع اول مطلع رفتم بکوی خواجه و گفتم که خواجه کو ننشیند آتشم چو ز حق خاست آرزو هان ای جمال دلبر ای شاه وفت تو تا که در آمد بباغ چهرة گلنار تو آینهٌ جان شد چپرء ثابان تو سیر نیم سیر نی از لب خندان تو مطرب مپتاب رو آنجه شنیدی بگو ای سر مردان بر کو بر کو مرااگر تو نیابی ببیش یار بجو من آن نیم که بگویم حدیث نعمت او بوقت خواب بگیری مرا که هین بر کو هزار بار کشیدست عشق کافر خو چو از مس تکوم بود سرور او بی دل شده‌ام بهن دل و نور دل ما روی خوش نو دل من دل من دل من بس تو بنشسته بگوشهة دو سه مست ترانه گو بقرار تو او رسد که بوه بی قرار تو قلم ازعشق بشکند چو تویسد نشان تو هله‌ای طالب سمو بگداز از غش چو مو له طبل وفا بزن که بیامد اوان تو طیب ال عیشکم لا وحش اه منکم بو قلمون چند از انکار تو پرده بگردان و بزن ساز نو یا قمراً طلوعه للقمرین سکن بوسیسی آفندیمو هم محسن و هم مه رو الیوم من الوصل نسیم و سعود بگردان ساقی مه روی جام" هم صتّوا هم عتبوا عتاباً ماله سبب یا عاشقین المقصد سیحوا الی ما ترشدوا الا با ساقیاً انی لظمان و مشتاق ایناء ربیعنا تصالوا جودالشموس علی الوری اشراق ۷۹ ۷۷ ۷۷ ۷۸۰ ۷۸ ۷۹ ۷۹ ۸۰ ۸۱ ۸. ۸۲ ۸ ۸۳ ۸ ۸ ۸۵ ۸۰۹ ۸۷ ۸4۸۰ ۳۸۰ اکتی ۲۸۹۲ ۸۳ ۲ ۱۳۸۹۶ ۳۸۵ ۸۹ ۸۹۷ ۳۲۸۸ ۳۸۹ ۹۰ |۲۲۹۱ ۳۹۲ ۳۹۳ ۹۶ ۳۳۹۵ ۲۳۹۹ ۷۳۹۷ ۳۹۸ ۳۳۹۹ ۳۳۰۰ ۱۳۰۱ ۷۳۰ ۷۳۰۳ ۳۳۰ حده البشیر بشارة" یا حار" امسی و اصبح بالجوی اتعذب مررت بدرّ فی هواه بحار" امروز مستاثر| نگر در مست ما آویشته ای جبرئیل از عشق تو اندر سما پا کوفته یکچند رندند این طرف درظطل دل ینهان شده این کیست‌این این کیست‌این شیرین وزیبا آمده این کیست‌این این کیست‌این‌درحلقه‌نا گاه آمده ی عاشقان ای عاشقان دبوانه‌ام کوسلسله ای از تو خا کی تن شده تن فکرت و گفتن‌شده ای جان و دل از عشق تو در بزم تو پا کوفته ساقی" فرخ رخ من جام چ و کلنار بده باده پده بای مده وز خودمان یاد مده یا رجلا" حصیده مجبنة و مبخلة ای تو برای آب رو آب حیات ريخته آمد یار و بر کفش جام میی" چو مشعله شحنهٌ عشق می کشد از دو جپان مصاوزه دایم پیش خوه نپی آینه را هرآینه کجا شد عهد و پیماتی که کردی دوش بابنده برانم کز دل و دیده شوم بیزار یکباره بلاله دوش نسرین گفت بر خیزیم مستانه یکی ماهی همی بینم برون ازدیده ور دیده ز بردا برد عشق آو چوبشنید این خل باره شی آندازآن عتی اف کار ین خوازز مرا گویی که چونی تولطیف و لمتر و تازه چو در دل یای بنپادی بشد از وست انديشه زهی برم خداوندی زهی میپای شاهانه سر انداژان همی آیی ز راه سینه در دیده با زر غم و بی زر غم آخر غم با زر به من س خوش وتو دل خوش غم پی دل وبی سربه هشیار شدم ساقی دستار یمن وا ده نا گاه در افتادم زان قص و سا پرده هر روز بری زادی از سوی سرا پرده ۱۹ ۱۹ ۱۰ ۱۱۰ ۱6 ۱۹ ۱۹۹

— صفحة ١١ — هذا النص مستخرج آليًا من ملف PDF وقد يحتوي أخطاء؛ عند الشك راجع الصفحة الأصلية.