مصراع اول مطلع عشقست بر آسمان پربدن دیر آمده مروشتابان ای ارو و یرت ان ما شادتریم یا تو ای جان ای روی مه تو شاد خندان ای روی تو نو بپار خندان باز آمد آسنین فشانان مالست وزرست هکس تن وقت آمد نویه را شکستن ای دوست عذاب را رها کن ای عر بده کرده ووض با من امروز تو خوشتری و یا من عقل از کف عشق خوره افیون ای دشمن عقل و جان شیرین برخیر و صبوح را بر نجان از ما مرو » ای چراغ روشن دلیر بیگانه صورت مهرداره در نان عاشقان نالان چو نای و عشق همحون نای زن هرخوش ی که فوت شد از تو مباشاندوهگین نازئینی را رها کن باشهان نازنن می برد آین مرغ 9 در چنان ای عاشقان ای زتو مه پای کوبان وز تو زهره دف زنان مهره از جان ربودم بی دهان و بی دهان من ز گوش او بدزدم حلقهٌ دیگرنهان می گزید او آستین را شرمگن در آمدن چون ببینی آفتاب از روی دلبریاد کن هرچه آن سرخوش کند بویی بوه از بار من کاشکی از غس تو آ که شودی جان من سوی بیماران خوو شد شاه مپررویان من نامک آمه هرزمانی زین رواق آبگون آنچ می آید ز وصفت ین زمانم در دهن تاب| | غزل ۷ ۱۹۵۰۱ ۸ ۱۹۵۱۱ ۸ ۱۹۵۲۱ ۷ ۱۹۵۳۱ ۷۵ ۱۹۰۵۶1 ۰ ۵۱ ۱۹۵ ۱۹۵٩ ۰ ۱۸۱ ۱۹۰۷ ۱۸۱ ۱۹5۸ ۴ ۱۹۵۹ ۲ ۱۹۰۰۰۱ ۲ ۱۹۰۰۱ ۳ ۱۹۰۲ ء۱۸ ۱۹۹۳ ۵۵۰ ۱۹۹۶۱ ۱۸۹ ۱۹-5 ۷ /۱۹۹۸ ۷ ۱۹۹۲ ۷ ۱ ۸ ۱۹۹۹ ۱۸۹ ۱۹۷۰ ۱۸۹ ۱۹۳۱ ۱۹۷۲ ۱۹۶4 ۱۹۷۳ ۹6 ۱۹۷۱ ۵ ۱۹۷۵۱ ۵ ۱۹۷ ۰ ۱۹۷۷۱ ۱۹۷۸۱ ۱۹۷ ۱۹۷۹ ۵۸ ۱۹۸۰ مصر اع اودل مطلع بوی آن باغ و بهار و گلین رعناست این ای برادر تو چه مرفی خویشتن را باز بن هست ما را هر ژمانی از نکار راستین هررصبوحی ارغنونها را بر نجانهمچنین عيشهاتان نوش بادا هرزمان ای عاشقان ای زیان و ای زبان و ای زیان و ای زیان سرفرو کرو از فاث آن ماه روی سیعتن هست عاقل هر زمانی در م یبدا شدن ساقیا چون حست گشتی خویش را برمن برن روی او فتوی دهد کز کمبه بر بتخانه زن آفتابا بار دیگر خانه را پرثور کن نو بهارا جان مایی جانها را تازه کن پارخیی زا خوات کي اي شیر ویس پرده بردار ای حیات جان و جان افزای من شمس دین بریوسفان و نازنینان نازنین در میان طلمت جان تو ور چیست آن جام پر کن سافیا آتش بزن اندر فمان ای ترا کرو زده ال سخرت بر گردنان ای دل هن در هوابت همحو آب و ماهیان از بدیرا آنچه کویم هست قصدم خوبشتن عطربا بدار چنگه ولحن موسیقار زن از وخول هرغری افسردة در کار من عاشقا دو چشم بکشا چارجو در خود ببین موی بر سرشد سپید و روی من بگرفت چین ای چراغ آسمان و رحمت حق برزمین عشق شمس الدینست یا نور کف موسیست آن عشق شمس حق و دین کان گوهر کائیست آن در ستایشهای شمس الدین نباشم مفتتن آ یبا ینز کانن لته امن عاشقانر | مرُدء از سرفراز راستین بار کان رقصی کنید اندر غمم خوشترازین ۳۹ ۰ ۳۰ ۳۱ ۳۲ 3 3 1 ۳ تا ۳۹۹ ۹ ۲ ۸
— صفحة ١٥ —
هذا النص مستخرج آليًا من ملف PDF وقد يحتوي أخطاء؛ عند الشك راجع الصفحة الأصلية.