غزل مصراع اول مطلع سل رل ۵۰ هین دف بزن هین کفبزنکاقبال خواهی یافتن |۱۰۳| ۱۸۲۳ ۲ دلدار مندرباغ ویمی گشت ومی گفتایچمن | ۱۰4] |۱۸۲۷ ۷ ای ول شکایتپا مکن تا نشنود ولدار من ۵ ۱۸۲۸ ۱۷۹۸ ای یار من ای پار من ای یار بی زنهار من ۰ ۱۸۲۹ ۵ در یب پرآینسو مپرای طایرچالاك من ۰ ]۱۸۳۰ ۵ رشاد الکاف ینهذ! جز اه الصا برین |۱۰ ]امه ۰۱ آن شاخ خشکست وسیه هان ایصبا برویمزن | ۱۱۰۷ ۱۸۳۷ ۲ چندان بٍگردم گرد دل کل طرش بسیار من | ۱۱۰۷ اجره ۳ بخت نکار وچشم من هردو نخسید در ژمن ...هه | ایس ۵ با آن سبك روحی کل وان لطف شه بر که سمن |۱۰۸] امسر ۵ پوشیده چون جان می روی اندر میان جانمن |۱۰۵] مره «ممو آنسو مرو این سو بیا ای کلبن خندان من ».| رن ۷ ای س که از آواز ش واماندهام زین راه من | ۰و | ارس | با آنك از پیوستگی من عشق گشتم عشق من | ۱۱۱ | امسر ۱۸۰۵ بر گرد گل می کشت دی نقش خیال پار من | ۱۱۱ اءع۱۸ ۰ من دژه دیدم کو برد مال و متاع مردمان ۲ ۱۸۶ ۰۱ خوش می کریزی هرطرف از حلقهٌ مانی مکن |۱۳ ۱۸۵۲ مرول ای نور افلاك و زمین چشم وچراغ غیب بین ۳ب | امعم ۳ کوخرمن کوخرمن پار بمره آن خرمن ۳ هه۱۸ ۱۸۱ عشق تو آورد قدح پرز بلای دل من ۱۶ |۱۸4۵ ۶ من خوشم از گفی خسان وز لب و لبنج ترشان و ۰ ۱۸۵ ۲ این بزدایم از جهة منظرمن ۵ ۱۸۷ ۷ قصد جفاها نکنی وربکنی با دل من ۵ ۱۸۵۸ ۵۸ قصد چفاها ز نی ور بکنی با دل هن ۱۸۶۹ ۹ کفرم ار در دو جهان عشق بوه خوشتر ازین دا |۱۸۵۰ ۰ هی چه گریزی چندین يكنفی اینجا بنشین ۷و | زبعمه ۰۱ آب حیات عشق را در ر گذما روانه کن ۷ ۱۸۵۲۱ ۲ ای شده از جفای تو جانب چرخ دودمن ۸ ۱۸۵۳ ۳ سیر نمی شوم زتو نیست جز این کناه من ۹ ۱۸۰4 ۵۶ سیر نمی شوم زتو آی مه جانفرای من ۶ ۱۸۵۵۱ ۱۸۹۵ من طربم طرب منم زهره زند نوایمن ۶۰۶ ۱۸۵۰۱ هر که زحور پررسدت رخ بنما که همچنین دوش چه خورده دلا راست بگو نهان مکن باز نگار می کشد چون شتر ان مهار من کفتم دوش عشق را ای تو قرین وبار من تا تو حریف من شدی ای مه دلستان من راز توفاش می کنم صبر نماند بیش ازین مانده شدسی گوش من از پی انتظار آن آمدهام بعذر تو ای طرب و قرار جان عید نمای عید را ای تو هلال عید من گرم درآ و دم مده ساقی بردبار من باز بهار می کشد زند کی از بپار من یا رب من بدانمی چیست مراد بار من چند گریزی ای قمررهرطرفی زکوی من واقعةٌ بدیدهام لایق لطف و آفرین مطرب خوش نوای من عشق نواز همچنین تا چه خیال بستهةٌ ای بت بد کمان من چهرةٌ شرمکین نو بستد شرمگان ص دوش چه خورد دلاراست بگو نهان مکن مرا در دلهمی آید که من دلرا کنم قربان عدو توبه و صبرم مرا امروز نا گاهان حر امست ای مسلمانان آزینخانه برونرفتن خرامان میروی در دل چراغ افروز جان وتن چه باشد پیشةً عاشق بجر دیوانگی کردن چرا کوشد مسلمان در مسلمان را فریبیدن چراغ عالم افروزم نمی تابد چنین روشن نشانیهاست در چشمش نشانش کن نشانش کن چو آمد روی مه رویم که باشم من کهباشممن چو افتم من ز عشق دل بهای دلربای من چهدانی توخراباتی کههست ازششجمتبیرون چهدادستم کهاینسودا مرا زینسان کندمجنون مراهردم همی گویی که بر کو قطعةٌ شیرین
— পৃষ্ঠা ১৩ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।