شمارة غزل .۱ ۱۳۰ ۱۳۰۹ ۷۱۷ ۷۱۳۰.۸ ۱۰۹ ۷۱۳۹۰ ۱۹۰ نفک ۱۱۳ 994 ۱۳ ۱۱۹۹ ۱۳۷۲ ۷۱۳۸ ۱۳۹ ۱ ۱ ۷ ۷۱۳۲ ۱۳۶ ۷۱۳۵ افخض ۱۲ ۱۸ ۱۳۹ ۱۳۰ ۱۳ ۷۱۳۳۲ ۱۳۳۳۲ ۱۳۳۶ ۱۳*۰ ۱۳۹ مصراع اول مطلع عشق رین عشقودرو کو کبهمی ران ومتری سیر نگشت جان من بس مکن ومگو که بس سوی لبش هر آننکهشد زخم خوردزپیش وپس نیمشب از عشق تادانی چه میکوید خروس حال ما بی آن مه زیبا پرس ای دل بی بهره ازبپرام ترس نیست در آخر زمان فریادرس ای روترش به پیشم بد کفتة مرا پس وست بنه بردلم از غم دلیرمهری ای سکه قساب هجر,خون مراخوشبلیس بیا که دانه لطیفست روزهام مترس ای مست ماه روی تو استاره و گردونخوش گرعاشقیازجان ودل جوروجفای یار کش الحذر از عشقحذر هر که نشانی بووش ای شب خوش رو که توی مپتروسالار حبش یارنخواهم که بود بدخو وفمخوار وترش دام د گن نهاده ام تا که مگربگیرمش ار که کرفه تنل از ارو اذار حرینی چه دارد دردل آن خواجه کهمیتابد زرخسارش قرین مه دومریخ اندوان دوچشمت ای دلکش پریشان باه پیوسته دل از زلف پریشانش ریاضت نیست پیش ما همه لطفست وبخشایش آن یار ترش رو را اين سوی کشانیدش رویش خوش ومویش خوش وان طرهٌ جعدینش ای یوسف مپروبان ای جاه وجمالت خوش زلفی کد بجان ارزن عرتار پشوریدش جانم بچهآرامدای یار ؟ بآمیزش وقتت خوش وقنت خوش حلوایی وشکر کش هنگام صبوح آمد آن مرغ سحرخوانش درون ظلمتی میجوصفاتش قضا آمد شتو طبل نفیرش نگاریرا که میجویم بجانش برفتم دی بپیشش سخت پرجوش کتاب| ۱۷ ۳ ۷ ۷۸ ۷۹ ۷۹ ۸۰ ۸۰ ۸ ۸ ۸۲ ۸۳ ۳ ۸ 34 ۸ ۸۵ ۸۰ ۸۹ ۸۹ ۸۷ ودب ۸۸ مصر اع اول مطلع شنو پندی زمن ای بار خوش کیش آمروزخوش است دل که تو دوش ای خواجه توعاقلانه می باش آن مطرب ما خوشاست وچنکش ما نعیه بشب زنیم وخاموش کر لاش نموه راه قلاش اندر[ ای اصل اصلشادمانی » شاهباش ای سنایی گر نیابی یاریارخویش باش آ که بیرون ازجهانبد درجهان آوردمش دوش رفتم درمیان مجلس سلطانخویش عارفان را شمع وشاهد نیستازبیرون خویش ساقیا بیگه رسیدی میبده مروانه باش شده ام سهند حسنت وطنم میانآتش بشکرخنده | گر می بیرد جان رسش کرلب اوشکند نرج شکر می رسش آنکه مه غاشيهٌ زین چوغلامان کشدش برملك نیست نهان حال دل ونيك وبدش من توم تومنی ای دوست مرو آزبرخویش انداه اتدژه راء زد سیم وزرش آنك جانش داد آثر| مکش چون توشاهی, بنده گوغمخوارباش آن مایی همجو ما دلشاد باش عقل آمد » عاشقاخود را پپوش اثدر آمد شاه شیرینان ترش رویتوجان جانست ازجان نهانمدارش گرجان بجرنو خوأهداز خویش بر کنیمش سرمست شدنگارم » بنگر بثی گسانش می کفت چشم شوخش با طر سیاهش آن مه که هست گردون کر دأنو بیقر ارش روحیست بی نشان وما غرقه درنشانش درعشق آتشینش آتش نخورده آتش تال | کر کریی ونایی بتا پیش آینهایمن, آینهام منتا که بدیدم رویچوماهش
— صفحة ٩ —
هذا النص مستخرج آليًا من ملف PDF وقد يحتوي أخطاء؛ عند الشك راجع الصفحة الأصلية.