منم عسی خوش خنده که شد عالم بمن زنده ۰ زعشقابنسرف بشنبدم » خموشیراه خوددیدم ۱۶۸ همه اران عچب ماندند در اک پروازم مِ بهر هنگام هرمرعی بهر پبری همی برد مرس رس دهان مکشای بیهنگام ومی ترس از زبان من س بدنیل دنبه می گوید مرانیشست در باطن *-بمالم بر تومرن خود را بنرمی تا شوی ایمن سم دهان مسگشای این سامت ازیرا دنبل خامی کدامینشو خ برد از ما کهدرده شوخ کردستی مان نطق مرت بستان که بر فهر می برد یکی سوزیست سا زنده عتاب شمس تبریزی ۶۰ آن بی بهره دلدارم که از دلدار بگریزم منم آن تخت هکه مه و کارها دارد مثال تخته بیخویشم ۰ خلاف تیشه نندیشم چوسنگم خواروسرد؛ ارمن بلملی کم سفرسازم نیبم بوس* شفتالو چو بگریزم زبیبرگی ۶ آن ازخود همی رنج م که منهم درنم یگنجم هزاران قرن می بای که این دولت پیش آید نه رنجورم نه نامرد که از خوبان پرهیز) یم بر پشت پالانی که در میدان سپس مانم ۱ - چت : عالم شد ۳ - چت , قص : سرد وخوار ۲ - 4 : این بیت دا ندارد ۱۶۹ # 4 - چت , فص ؛ نوش او ۵ ات وی تست رحق دارم من از سیم نمی دارم بکُوعشقا کهمی با دوست لاو لم نمیدارمآجد کبوآرهمچومن دیدی؟! که من در جستن بازم مگر من سنگک پولادم که در پرواز آغازم زبانت گربود زد ین زبان هر کش که منگازم ترا بشکافم ای دنبل گر از آغاز بنوازم نا گاهانت بشکاف که تسا دانی چه فن سازم چووقت آید » شوی پخته» بسکار و پپردازم چهخوانیدیدهپبهی را که پسفرداش بگدازم؟؟ که از مستی مبادا تبر سوی خویش اندازم رهم از عالم ناری خوبا ابر سوز درسازمد ه آن خنجریکف دارم کزیرن پیکاربگریزم نه از سشه زبون گردم ۰ نه از مسمار بگریز) نشایم ج زکه آنش و بگریزم چوفارم تنگگ وناری گرز بار غار بگریزم بویم مك تاتاری گر از ناتار بگریزم سزد چون رین تن گر از دستار بگریزم کجاابم دگر بارش اگر این بار بگریزم؟! نه فاسد معدهٌ دارع که از خبار بکریزم یم فلاح این ده م که از سالار بگریزم قع , عد . ندارد چچ - قح مد : ندارد و قن امیخید نو آی/ ناو جارس ایب
— পৃষ্ঠা ৮৫ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।