ی از گفتن؛ طهار ت کردم از منطق ۱:۱۹ که ونم آزان فرع که دانه بگفتم حال دل گویم زان نوعی ثه داستم سس شکسته بسته می گفتم پر براز شر ح دل چبزی چو نخته تفه بشکستند کشتیها درین طوفان ۰ شکست ازمو جای یکشتی"نه خوبیماندونهزشتی ما 7 ک ا.- ماد [ چه دانم؟انیستم؟اهستم؟اوليك این مایه می دانم چهشك ماندمرا ده حشر؟!چونصدره در ینمحشر جگرخونشد ز صیادی مرا باری درین وادی مس مر ۳ ۳ ۰ وداند شهچو نبشه»دروصد کر کثو يكميشه بهر چاه یکه بر کندم زر او ل من درافتاد) خس ی که مشتریش مد » خیال خام ریش آمد موه چه کردی 7 خرا یکو دن؟انماندی گلددین گلهن 2 مزا و ات گنه که من برونآیم چو گل ازتن ۳ تم ۰۵ آرشدسودو سرمابهچه غسگینی؟اچومنهستم اگر فانی شود عالم ژدریایی بود شینم حهان ماهی » عدم در با» درون ماهی این غوغا ها قح ۰ عد : ندارد وچ - قح ؛ هد : نداود - جت : برتخته بر بستم چچي - قح » مد : ندارد ۲ - فد صید واوستم حوادث چون ,ساپیشد وضوی توبهبشکستم»د بر آمد موج آب چشم و خون دل » نتانستم تناك شد جام فکرو منچوشیشه خرد بشکستم چه باشد زورق من خود؟!کهمن بیباو بیدستم شدم سخویش وخودرا من سبك بر تحت بستم! که گهزین موج براوجم گهی زاناوج درپستم چوهستم نیستم ای جان ولی چون تستم هستم چواندیشه بمردم زارو چون اندبشه برجستم ز صیدم چوننبد شادی ؛ شدم منصید ووارستم" چه اندیش هکنم پيشه ؟! که من ز اندیشهدمستم بهر دامی که بنهادم من آندر دام پوستم(۱) سبال از کبرمیمالد که رو » من کار کردستم آنرست از گلشنت بر گمی وليك از خار توخستم کهعمرشد بشصت و من چوسین و شیندر ین شستم* ۱۰ سم و ۰ 4 ِ بر آود که «ل تسوا »( آنمودستم ِ افتادست او از خود نفتادست از ستم کنم صیدش اک رگم شددکه منصیاد بیشستم ۸ ۳ فد . تيشه . چت : پيشه هم وه 9 هر وق هت عم 0 ۱ - اشارة است به : من حفر لاخیه حفرة دقع فیها (احادیث مثنوی » انتشادات دانشگاه طهران ۰ س۱4) ۲ - ناظر است به ؟ لکلا تاو علی ما انم فرآن شریف ۵۷ر۲۳ ساب
— পৃষ্ঠা ৮০ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।