Divan Kabir Shah Shams Tabriz — Vol 3
/ ১৮৯
📝 লেখা 📖 পিডিএফ

مرامی گوید آن‌دلس که:« ازماشق فناخوشتر » ۶ جو ابر نوبهاری من چه خوش بان وخندانم ! چو عنقا کوه قافی را نو پر ان بینی از عشقش منم‌چو اسمان دوئو ز عشق شمس تبریزی نکارا چند بشتابی ؟ ! نه آخر اندرین کارم 1۶ ازان مبهای کاری من چه خوش بیهوش هشیارم سر سم ۶ ‌ اگر آن که خبر یابد ز لمل بار عجارم ۱۶۶ درخت وآتشی دیدم.ندا آمد که جانانم مخت آلبه پلوی ودت ان و ای ۰ مرس از کین و دریا» با 9 عجایها با ای جان » توی موسی و این قالب عصای تو توی عیسیو من‌مرغت » تو مرفی ساختواز گل منم استون آن مسجد که مسند ساخت پیفامبر خداوند خداوندان و صورت ساز بی صورت ۰ گهی‌سنگم ! گهی آهن ۰ زمانی 7 تشم جمله زمانی می‌چرم اینجا ‏ زمانی می چرند از من هیولایی نشان آمد " نشان دایم * کجا ماند ۱۶۱۵ ز فرزین‌بند آن رخ من‌چه شهماتم ! چه شهمانم دم گشت از مهری کهبرچشست ازومهری(۹* ۳ ش ۱:۳۰ «لخت این دل پاره مک رد آ رازم ب- ده : نداری. ۰ ۱ مق : بر ۲- فذ : چون 0- چت : پر خشست او مهری و چهل سالست چون موسی بگرد این بیابانم که چندیی‌سال من کشتی درین‌خشکی همی رانم چو بر گیری عصا گردم؛ چو افکند یم بانم چنااك دردمی در من چنان در " اوج بر انم جو او مسند و سازد ز درد هحر انم چه صورت م ی کشی برمن * تو دانی * من نمی‌دانم و ام ۳ آگهی‌نیزان بی‌سنگم» ۳ هم سنکگ و میزانم سم سم سم مم 9 گهی گر کم * گهی‌ميشم گهی خودشکل چويانم نه این ماند نه آن ماند بداند آن من آنمد رک ای شه مکافاتم *مکن ای شه مکافانم ا در پیش محرایم گر کنج خراباتم مرا فریادوس ‏ آخر که در دریای آفانم ۳ فذ :ید 6 قص : دانم بو مد : ندارد. (۱) اشارهاست بية شریفه : اذرأّی نار ال لاهله امکنوا اني انست نا لدني انیکم منهاً فیس هم و من ۱ ام دا هو وا و 9 ۱ .۶ 4 پ وه ی با اوا حد عل, التّار هدی اما نها انم انا ریلث.قر آ نکرپ ۰۱۱۱۰۱۰/۲۰ علی‌الّار ه ی فلما اب ودي با موسی اسي !۷ ر بث.قر آن کر یم» ۱۲۱۱۰۱۰/۲۰ (1) نتبس است ازآیة خر : ختم ال علی مهم ۵ علی,سمههم وعلی آبصأوهم لو نرآن کر ید۷ ۱ ۲-

— পৃষ্ঠা ৭৭ — লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।