ای تشنکان »ای تشنگان ۰ آمروز سقّ بی کنم ایبی کسان؛ ایب ی کسان؛ جاءالفر ج» جاءلفر ج ۰۶ ای کیما ۰ اقا "در من ۳ زیراکه من ای کافران ۰ ای کافران ۰ قفل شما را واکنم ای بوالملا+ ای بوالملا + مومیتو اند رکف ما ! ت و نطفه بودیخونشدی»و ین زونشدی من غصه را شادیکنم گیراه را هادی کنم ۰ ایسر دهان؛ ایسردهان؛ بگشادهام زانس دهان ای کلستان ۰ ای گلستان ۰ از گلستانم گلستان ک ای [سمان؛ ای آسمان »حبرانتر از نر مس شوی ای عقل کل »ای عقلکل» تو هرچه گفتیصادقی ۱۳۷۵ باز آمدم چون عد نو » تا قفل زندان بشکنم 6۵ هفت آختر بی آبرا .کین نا کیان میخورند ۱- قح » شب :من ۲- فد و متن : کز خود ترا باف رکنم وین خا کدان خشكرا جن تکنم کو رکنم هر خسن غم دیده را سلطان کنم * سنج رکنم صد دبر را مسجد کنم » صد دار را مب رکنم زیرا که مطلی حاکمم » مومن کنم کار کنم خنجر شوی ساغ رکنم +ساغر شوی خنجر کنم سوی من 1 ای آدمی » تا ز شت کوش( : م نگ ر گرا بوسف کنم .منزهر را شکر کنم تا هر دهان خشك را جفت لب ساش نم آن دم که ریحانهات را من جفت لوف رکنم چونخال را عب رکنم + چون خار راعبهر کنم ض کمتو یحاتمتو من تاو تن کنر ند وین چر خمردمخواررا چنگالو دندان بش کنه(۱) هم از ۲ زنم» هم بادهاشان بشکنم پب عد : ندارد . )۱ افلاکی بمناسبت این غزل تصهٌ ذیل را در مناقب المارفبت آورده است : « حضرت ساطان الغلفا حسام الحق و الدین _قد سنا ال بسر ه المتین چنانروایت کرد که روزیشيهم قدسنا ان بلطیفته بغانهٌ ما آمد وتا بغانهٌ ما بغلوت در آمد و ده شبانه روز اصلا افطار نکرد ودرها را فرمود بستن و روزنبا راگرفتن وفرمود که دسته کاغذ بغدادی حاضر کردند همانا که بیمانی لدنی شرو ع کرده بعرربی و بارسی هر چه املاء فرمود بنوشتم و بآواز بلند نج نسخ کرده را طبق طبق می خواندم و مینهادم چون تمام کردم فرمود که تنور را آتش دوانداختند قریپ صد طبق کاغذ را و ۰ ورق درق بر می گر فت و در تنور می انداخت و م ی گفت ره [۳ لك تصیر مور و چون آاش شعلپامی افر اخت و اوران می افروخت تبسم میکرد که از غیب الغیب آمدند و باژ پیب بی عیب میرو ند چلپی حسام الدین فرمود که میخواستم جهت تبرك ورقی چند پنبان کنم حظرت شیم فرمود که نی نی نشاید از آنک ابکاد اين اسراد لایق اسباع اخبار اين دیار نیست و استماع این کلمات را ارواح خواص حضرت مستعد گشتهاند و اینها غذای روحائیت ایشانست شمر : ستخدم خور فرشته ست من اگر سخن نگویم ملك گرسنه گوید که بگو خدش چرایی ؟! و از [نجا بیرون آمده بحمام زیروا در آمد و با فرجی ودستار مبارك از سوراخ خزینه در آب جوشان فرو رفت و قرب هفت با نه روز در ۲نجا بود علی الصباح سراز خزینه بیرون کرده این شعر را سر آغاز فرمود که شعر : باز آمدم چون عید نو تا قفل زندان بشکنم تب الخ ک ی -۱36-
— পৃষ্ঠা ৫৪ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।