و ۰ ۷۲ ۳ ۲ ربص چند گویی تو :«بجوبار واز وادست بشو»! در دو عالم نود بار مرا یار دگر و : چون خرد ماند ودل یامن ؟! ای خواجه بهل ماه وخورشید که دیدست در اعضای بشر ؟! چونکه در جان منی شته بچشمان منی شمس ریز ! خداوند ! تو چونی سفر ۸٩ ۱۰۸۹۹ هین » که آمد اقوا توت و هین » که مد تساشای تو دل خون 9 سم صٍ شم سم سم ۰ عاشی روی ترا نید گردون نکشد مگرش جای دهی پر سر گردون د کر عاشقی و نخورد حبله و افسون سین و بخوان و تو بدم بی داش افسون د ر سم صس عثق روی و شش سوی حهان دام دلست که ندیدند چنان رخ رخ گلگون دگر رحمه کن لو بران " مر که در دام افتاد که ندارد چجو و شاهنشه سچون 3 3 در این خانه اکن مسوفته مفتولی ؟ 9 شها شنود ۳ مشون و ۰ ار پس تش رت اشاثك چو اطلس بارم* چاره ام شبت جرانن اطلین وا کننوزه کرد ۰ ۱۰۹ که : » این چه لمانست ؟! فرودست حقیر نا بدین حد مکن و جان مرا خوار مکی 9 واه که .ور اندر نظر هرد » فضا گام زا اه کند دا علی ۹ ۳ خنت آن چشم که گوهر ز خسی شناسد ختلت ان فافلد که نودش دوست. خفیر حاکمی ۰ هر چه و نامم بنهی خشنودم جان پالك ت و که جان از توشکورست وشکیر 0 ماه را 13 لو خیش نام هی نعفل یز سرو را جنس خوانی 9 هیچ نقیر زانك دشنام تو بهتر زئناهای جهان" زکجا بانگ سکان وز کجا عبر زر ۷۱ ای که بطال و بهتر ز همه مشتغلان جز تو جمله همه لاست از آیم فقیر تاج ۳ بده و سبلی 3 بار بخ ود کش شنود این را « ال ۳ یر( بر قفای نو چو باشد اثر سیلی دوست پوسها یابد رویت زنگاران ضیر ۱ب چت ءقص : یار از اس چت : چه اج » عد : ندارد ۳- چت : بدان ع- قس : دادم هت قج ؛ عد : ندارد وب فذ : کمانست وفرودست + فد : ای شامان ۷- مق : شیر ویر . قص : شیر زویر (۱) - این جبله درقر آن کریم دین صورتست : و لا علیی ال سیر ۰ قر آن کریم» ۹4 ۷ ۱ (۲) - قر آن کریم : ۱۲/۱۱
— পৃষ্ঠা ২২ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।