مصر اع ال مطلع از شهنشه شمس دین من ساغری را یافتم باردیکر ازدل وازعقل وجان برخاستیم می بسازه جان ودل را بس عجایب کان صیام چونك در باغت بزبر سای طوبیستم بده آن بادهُ دوشین که من ازدوش تومستم بزن آن پردء نوشین که من ازنوشتومستم هله دوشت یله کردم شب دوشتیله کردم زفلك قوت بگیرم دهن ازلوت ببندم چه کسممن» چه کسم من؟ که بسی وسوسهمندم چویکی ساغر مردی زخمیار برارم منم آن عاشق عشقت که جزاین کارندارم مکن ابدوست غريبم سرسوای تودارم کتاب ۳۹۰ ۹۰۱ ۲۹۱ ۳۹۳ ۹ ۳۹۶ ۳۹۶ ۹۹ ۳۹۹ ۹۷ مدت :ِ اشمار ةٌ غزل, ۱۳ ۱۹۱ ۱۹۵ ۱۳۹ ۱۹۲ ۱۹۰۸ ۱۹ ۱۹۳۰ ۱۹ ۱۹۲ مصر اع ال مطلع منم آن کس که نبینم بزنم فاخته گیرم بخدا کزغم عشقت نگریزم نگریزم بزنآن پردهٌ دوشن که من آمروزخموشم ها ریش زنانم نه من از دست زنانم زیکی پسته دهانی صنمی بسته دهانم بت بی نقش ونگارم جزتویار ندارم علم عشق بر آمد برهاند ززحیرم ت و کواءباش خواجه کهزتوبه توبه کردم هوسی است درسرمن که سر بشر ندارم چوغلام آفتابم هم از آفتاب گویم توزمنملول گشتی که من از تو ناشتایم
— পৃষ্ঠা ১৫ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।