Divan Kabir Shah Shams Tabriz — Vol 3
/ ১৮৯
📝 লেখা 📖 পিডিএফ

شمارة غزل ۱5۳ ۱۹۳0 ۱۰۳۹ ۱۰۳۷ ۱۰۳۸ ۱:۳۹ ۱۰:۰ ۱۹:۱ ۱۰:۲ ۱۰:۳ ۱۹:4 ۱۰:۵ ۱5:۹ ۱۰:۷ ۱9:۸ ۱24٩ ۱99۰ ۱:۱ ۱:2۲ وت‎ ۱۰۵ ۱2۰۵۵ ۱۰۹ ۱۰۰۷ ۱ ۵ ۵۸ ۱۰۹۰ ۱۰۱ ۱۰۲ ۱۰۳ ۱۰۹۶ ۱9۹۵ ۱5۹۹ هه ۱۱ مصر اع ادل مطلع بیا ما چند کس باهم بسازیم بیا تا قدر همدیگر بدانیم میان ما در ما عاشقا نیم چرا شاید چوما شه زاد گانیم بررآن بودم که فر‌هنگی بجویم مگردان روی خود آی دیده رویم بیاباهم سخن ازجان بکوییم مراخواندی زور توجستی از بام چنان مستم چنان مستم من این دم کجایی ساقیا در ده مدامم مرا گوبی چه‌سانی من چه دانم شراب شیر انگور خوأهم رفتم تصدیع ازجپان بردم من با توحدیث بی زبان کویم روی تو چونو بهار دیدم زنهارمر| مگ و که پیرم ك از غم عشق عار داریم از اصل چوحور زاه باشیم ما آفت جان عاشقانیم ما صحیب همد گر گزينيم چون ذره برقص اندر آییم جزجانب دل بدل نيایيم ای برده نماز حن زهنگام یا رب توبه چرا شکستم دانی‌کامروز از چه زردم من دوش بنازه عپد کردم تا عشق توسوخت همچو عودم ها چبر؟ آن نسکانه دیدم کرناز ترا بگفت نارم من اشتررمست شپهربارم روزی که گنر کنی بگورم ای دشمن روژه ونمازم تا باتو فرین شدست جانم | صفحهة | اشماره کتاب| | غرل ۱۵۳۷ ۱۵۲۸ ۷ ۱۵۹۹ ۷۲ ۱۵۷۰ ۸ ۱۵۱۷/۱۱ ۸ ۱۵۷۲۱ ۱۵۱۷۳ ۱۵۷۱ ۶۰ ۱۵۱/۵۱ ۶ ۱۵۷۳۲۰ ۰ ۱۵۷۷ ۰ ۱۵۷۸ ۴ ۱۵۷۹ ۴ ۱۵۸۰۱ ۳ ۱۵۸۱۱ ۶6 ۱۵۸۲۱ ۶ ۱۵۸۲ ۵ ۱۵۸۶ ۵۵ ۱۵۸۵۱ ۱۵۸ ۷۲ ۱۵۸۷ ۷۲ ۱۵۸۸ ۸ ۱۵۸۵ ۸ ۱۵۵۹۰ ۶ ۱6۵۰۱۱ رکشقه۱ ۰ ۱۵۹۳ ۷۷۰ ۱9۹ ۲ |۱۵۹۵ ۷۲ ۱۹۹ ۲ ۱۵۵۷ ۳ ۱۵۹۸ ها مصر اع اول مطلع امروز مرا چه شد چه دانم ای جان لطیف وای جهانم نا آمده سیل ترشدستیم آن عشرت نو که بر گرفتيم درعشق قدیم سالخوردیم 3 ک‌شد گان‌روز کاريم ما عاشق وبیدل وفقیریم نه سیم ونه زر نه مال خواهیم ما شاخ گلیم نی کياهیم ما زنده بنور کبريابیم آمرروزنيم ملول شادم من جل احد صمد نخواهم ما آب دریم ما چه وانیم ؟! تا دلبررخویش رأنبینیم گربخوبیمه بلافدلانسلملانسلم هرچه گویی ازبهانه لانسلملانسلم می‌خرامد جان مجلس سوی‌مجلس گام گام هر که گوید کان چراغ دیدها رادیده ام ای جهان آب و گل تا من ترا بشناختم خویش راچون چون خاردیدم‌سوی گل بگریختم عشوه دادستی که من درییوفایی نیستم من سر خم را ببستم » بازشد پپلوی‌خم چشم بگشا جان نگر کش سوی جانان می‌برم چون زصورت برتر آمد آفتاب واخترم وقت آن آمد که من سو کندها را بشکنم نی نو گفتی از جفای آن جفا گرنشکنم روی نیکت بد کند من‌نيث رابر‌بدنهم ایپا العشاقآتش گشته چون استاره ایم سر‌قدم کر دیم و آخر سوی جیحون تاختیم چون همه یاران ما رفتند ودهاماندیم این‌چه کزطبعی بود که صد هزاران غم خوریم ای خوشا روزا که ما معشوق را مهنان کنیخ چون بدیدم صبح رویت درزمان بررخبستم کتا با ۳۷۶ ۳۷ ۳۷۵ ۳۷۵ ۳۷۳۹ ۳۷۹ ۳۳۹ ۳۷۷ ۳۷۸ ۳۷۸ ۷۸ ۳۳۹ ۳۷۹ ۳۸۱ ۳۸۱ ۸۲ ۸۲ ۸۳ ۸۳ ۸۳۲ 3 ۸۶ ۳۸۵

— পৃষ্ঠা ১৪ — লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।