مصر اع ال مطلع دوش چه خورد؛؟ بکو ای بت همجو شکرم آمدهام که سنهم » عشق ترا پبس برم کارمراچواو کند , کارد گرچرا کنم میل هواش میکنم , طال بقاش میزنم هرشب وهرسحرترا, من بدعا بخواستم دوش چهخورده! بکوء ای بت همجوشکرم تابکی ای شکر» چو توبیدل وجانفغان کنم ای توبداده درسحر از کف خویش بادهام تا که اسیر وعاشقآن صنمچوجان شدم و در آودم مده باده بیار ای سنم بیاهر کس که میخواهد که تاباوی گروبندم کشید این دل گرببانم بسوی کوی آن یارم درخت و آتشی دیدم ندا آمد که جانام زفرزین بند آنرخمنچه شهماتماچهشهماتم ترش رویی وخشمینی چنین شیرین ندیدستم بحق روی تو که من چنیین روبی ندیدستم ولا مشتاق دیدارم » غریب وعاشق ومستم بگفتم حال دل کویم ازآن نوعی که دانستم | گرشد سود وسرمایه چه غمگینی؟اچومنهستم بیا بشنو که من پیش وپس اسپت چرا کردم طواف حاجیان دازم » بگرد یارمیگردم توت د دوری زمنجانا ء چنن بی جان ؛ همی کردم بکفتم عذر با دلب که بیگه بود وترسیدم دعا گوبی استکار من » بگویم تا نطق دارم چه وانی تو9! کهیرباطن چه شاهی همتشیندارم من از اقلیم بالایم ء سر عالم نمیدارم ۳ «حب ما بدئد ور آهشب همه باژان ع« نهآن بی بهره ولدارم که ازولدار بگریزم نهادم پای درعشقی که برعشاق سر باشم مراچون کمفرستی غم حزین وتگادل باشم توخود دأنی کهمن بیتوعدم باشم عدم باشم من آنم کزخیالاتش تراشندة وئن باشم چوآمد روی مه رویم که باشم من کهمنباشم؟! ره صنحذ | آشبارة اکتاب| | غزل ۱۳ بر ۱2۳۷ ب] ۱2۳۸ ۱۸۸ ۱:۳۹ مر ۱2۶۰۱ 2۹ هر ۱۹۶۲۱ بمب ۱۵4۳۲ 0 ۱ ۱4۶۵ ۱ پا ۱ بمب ۱2۸ سم ۱22 ۱ ۹ مهب ۱۵۲ وم ۱4۵۳۲ ۱۹۹ ۱۹۹ ۵۷ ۱۵۱ ۷ ۱۵۷ مه |۱۹۶۸ ۸ ۱۵۹ ۵ ۱۶۹۶۱ ۰ |۱4۹۱ ۱۹ ۷۰ ۱4۳ ۰۱ ۱4۹4 چا م۱4 سرپ ۱4۹۲ سب ۱4۱۷ بگرد دهم ی گردیچه خواهی کردمیدانم توخورشیدی ویازهره ویاماهی نمیدانم چورعدوبرق میخنده ثناوحمد میخوانم ندارد پای عشق اودل بیدست وبیپايم من اینایوان نه تورا نمیدانم نمی دانم بنه ای سبرخنگه من فراز آسمانهاسم سبزخنگ من فرا زآسمانهاسم پته ای زهی سر کشته درعالم سروسامان که من دارم بشستم تخت هستی سرعالم نمی دارم ای عشق که کردستی توزیر وزبر خوأیم من دلق د دروم عریان خرابانم تفن دل وبی دستم وزعشق توپا بستم رفتم بطبیب جان گفتم که ببین دستم درمجلس آن رستم درعریده بنشستم زان می کهزبوی آوشوریدهوسمستم بستان قدحازدستم ای مست که من مستم کرتوبنمی خسپی بنشین ت و که منخفتم ساقی چو شه من بد بیش ازه گران خوردم ور آینه چونبینم نقش توبگفتآرم گفتم بمهی کنتوصد گونه طرب دارم ای خواجه سلام عليك منعزم سفردارم توبهنکنم هر گر زین جرم که من دارم من خفته وشم اما بس[ که وبیدارم یکلحظه ویکساعت دست ازتونمیدارم تا عاشق آن یارم بیکارم وبرکارم پشکسته سر خلقی سر بسته که ر نجورم پابی بمیان درنه تا عیش زس گیرم صورة نقاشم هر لحظه بتی سازم شا گرد تو میباشم گر کودن و کژبوزم سر برمزن ازهستی تاراه نگردد کم ای کرده تو مهمانم درپیش درا جانم درعشق سلیمانی من همدم مرفانم این شکل که من دارم ای خواجه کرا انم ؟ ۰ اففا
— পৃষ্ঠা ১২ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।