(2 1 2۳۱2۲3, «مُحبی» مبدّل سازیم. و اين دو اسم از اسماءاللّه است. با اين تقدیر معنی مصراع اوّل اینست: موّمن با وجود اعتماد و توکل به خداوند زنده و زنده کننده...] ایمنست از فوت و از یاغی که او میشناسد قهر شه را بر دو شخص با ایمان نه از فوت فرصت میهراسد و نه از حمله حرامیان یاغی. زیرا او از قهر و انتقام حاکم عادل بر دشمن خبر دارد. [موّمن چون به یادشاه حقیقی جهان اعتماد دارد و جهان آفرینش را بر مبنای عدل میشناسد. لذا مطمئن است که هر کس چند روزی بظاهر ستمی کند سرانجام گلویش فشرده خواهد شد.] ایمنست از خواجهتاشان دگر که بیآیندش. مزاحم صرفهیر! شحص مومن در بهرهمندی از مواهب دنیوی از طرف دیگر بندگان و همنوعان اخساس اه میکند و از این امر خیالش اسوده است که کسانی بیایند و مزاحم او شوند و همه منافع را به خود اختصاص دهند. [زیرا بالْعدل قامتالسَموات والازض. «زمین و اسمان (< جهان) بر بایة عدل الهی بنیاد شده است.»] عدل شه را دید در ضبط حَشم" که نیارد کرد کس بر کس ستم او عدالت شاه حقیقی را در حفظ و نگهداری خادمان خود دیده است و یقین بیدا کرده است که هیچکس نمیتوائد بر دیگری ستمی کند. لاجَرّم نشتابد و ساکن بُوّد. از فقوات خظ خود آمن بُوّد ناگزیر شتاب نمیکند و آرام حرکت میکند و اسوده خاطر است از اینکه نصیب و مقسوم او از دستش نرود. [ایمان اگر حقیقی و بررسته باشد انسان را از تشویش و بریشانی نجات میدهد و شخص را به کمال آرامش و سکینت میرساند. زیرا موّمن مفتون و مرعوب علل و اسباپ نمیشود بل به مسببالاسباب چنگ درمیزند.] ۱ صرّفهبر: سود برنده. صفت مرکب مرخم فاعلی. ۲ خشّم: خویشان و کسان و جاکران مرد. 0۱0 ۰۲9 دیباچه ۳۳ )۵۴( )۵۵ ( )۵۶( )۵۷( ۱0 0 0
— পৃষ্ঠা ৩০ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।