(2 1 ۱19210 لب و کَفْش, خدا شکر تو دید فضل کرد و لطف فرمود و مَزید" ای خسامالاین چَلبی چون خداوند دید که زبان و دست مثنوی به سپاس و شکر تو مشغول است. احسان و لطف فرمود و بر بخشش خود افزود. [وجه دیگر, چون خدا در زبان و دست مثنویخوانان. شکر و ثنای تو را دید. احسان و لطف فرمود و بر بخشش خود افزود.] زانکه شاکر راء زیادت وعده است آنچنانکه قرب. مزد سجده است زیرا که به شکرگزاران وعدههای فراوانی داده شده است؛ همانطور که قرب الهی, مزد سجده است. . [مصراع اوّل اشاره است به ایة ۷ سوره ابراهیم: و اد تا تن زبکم لش شکرتم آازیدنکه ۶ - لئن کفرتم ان عدابی لشدید. «و یاد آور وقتی را که پروردگارتان اعلام کرد که اگر شکرگزار باشید هر اینه نعمت شما را بیفزايم؛ و اگر ناسپاسی کنید (بدانید که) کیفرم بس سخت است.» ] گفت: واشجد وافترب یزدان ما قرب جان شد سجد؛ آبدان ما حقتعالی به ما فرمود: سجده کن و نزدیک شو. سجدهای که توشط جسمهای ما صورت میگیر د موجب تنفرّب روح ما به خدا میشود.[ مصراع اوّل اشاره دارد به ای سوره علق که توضیح آن در شرح بیت (۱۲۷) دفتر سوّم آمده است.] ۰ ت ۰ ۶۶ م ۰ مم و ۲ , گر زیادت میشود. زین رو بود نه از برای بوش و های و هو بود اگر میبینی که مثنوی شریف دارد گسترده و حجیم میشود به این سبب است که شاکر و ثناگوی حق است. و الا برای جلوه ظاهری و قیل و قال نیست. سب ۰ م۳ یب | ۰ ظ ۳۲ یب ۳ با تو ماء چون رز به تابستان, جوسیم حکم داری. هین بکش تا میکشیم ای خسامالدین چَلبی همانطور که مثلا درحت انگور در فصل تابستان, سرسبز و شاداپ ۱. مُزید: هم مصدر میمی است از زاد یزید به معنی زیاد شدن و زیاد کردن (لازم و متعد ی است) و هم اسم مفعول از همان فعل به معنی افزون کرده شده. ۲. وش: خودنمایی, کر و فر. ۳. رَرٌ: درخت انگور, در اینجا مطلق درخت و باغ مورد نظر است. 00۰3۲۱۱6۲۱3.0۲9 دییاچه ۲۳ )٩( )۱۱( )۱۳۲( )۱۳( ۱) 0 0
— পৃষ্ঠা ১৯ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।