(2 11 2۳۱2۲3, ۴ شرح جامع مشنوی معنوی /۲ طوقی به گردنش افتاد. یعنی خلاصه دچار محنت جدایی از بهشتِ برین شد. [ر.ک. شرح بیت شمارء (۱۲۵۴ ۰ ۱۲۴۹) و (۱۳۸۹۱۴۹۱) و (۱۶۳۵- ۱۶۳۳) دفتر اوّل. ] . )۱۶( همچو دیو از ری فرشته میگریخت بهر نانی چند. آپ چشم ریخت بواسطة لغزشی که ادم(ع) را فرو گرفت. فرشتگان از او میگر یختند. گویی که از شیطان میگریزند. و این ادم(ع). برای پاره نانی (جند دائه گندم) اشکها از چشم فرو ریخت. (۷) گرچه یک مُوبٌد گنه کو جُسته بود لیک آن مُوء در دو دیده رُسته بود گناهی که حضرت آدم(ع) مرتکب شده بود اگر چه به قدر یک مو بود. یعنی خیلی لاچیز بود. ولی این بدان ماّد که مویی در درون چشم انسائی روییده شود. مسلماً با وجود این موي ناچیز. چشم آدمی نمیتواند اشیاء را ببیند و هماره از این موی. در رنج نابینایی به سر خواهد برد. (در اینجا حضرت آدم(ع) را به منزلٌ دیده و دیگر انسانها را به سایر اعضای بدن تشبیه کرده است. به این معنی که آن گناهی که از آدم سرزد. اگر از انسانهای دیگر سر میزد چندان تأثیری نداشت. زیرا خلیدن یک موی مثلاً در دست يا پا نمیتواند کار آنها را مسختل کند. ولی برای انسان کاملی مانند ادم(ع) که حکم مردمک چشم را دارد چنین گناهی هرچند کوچک شایسته نیست و همین لغزش حقیر به مقام والای او خدشه وارد کرد . چنانکه گفتهاند: حَسَنات الارار میات المقرْبینَ.] (۱۸) سود آدم دیده نور قدیم موی. در دیده بودکوه عظیم حضرت ادم(ع) از آثرو که انسان کامل بود. خُکم مردمک چشم حضرت حقّ را داشت. به همین دلیل. لغزشی که مرتکب شد. هرچند کوچک بود. ولی نسبت به مقام او بسی بزرگ مینمود. این درست بدان مائّد که موی خرد و ناجیز در چشمی بروید؛ سل همین موی بیمقدار میتواند چشم را از کار بیندازد و همچون کوهی عظیم. جلوی دید آدمی را بگیرد مائع از دیدن او شود. [ر.ک. شرح بیت شماره (۱) و (۱۶۷۹) دفتر اول. «رستن موی در چشم» از بیمباریهای چشم است. ] ۱. مقتبس از شرح کبیر انقروی» دفتر دوم جزو اول, ص .۱٩ ضمناً راک. توضیحات بیت شماره(۱) و (۱۶۷۹) دفتر اوّل. 0۱0 ۰۲9 ۱0 0 0
— পৃষ্ঠা ২০ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।