(2 1 2۳۱۱2۲۵3, ۰ ۱ ۰ ۱ نزد صوفیان سرجشمه معرفت و شناخت است » ] جون ضیاءالحق خساالدّین. عنان" باز گردانید ز اج اسمان چون به معراج حقایق رفته بود بیبهارش غنجهها ناکفته " بود چون ضیاءالحق. خسامالدین جَلبی, عنان توجّه و عزیمتش را از اوج آسمان معنوی بازگردانید. یمنی از تحریر مثنوی و تقرير کلام معنوی که صرفاً رای ارشاد مردم اننجام میداد فراغت جُست (و دلیل فراغتش هم این بود که برای مشاهده مراتب حقایق دنیوی و معارح اسماء الهی رفته بود) پس بیبهار همَتِ زندگیبخش وی, غنچههاي معانی و حقایق ربّانی در باغ دل ناشکفته ماند" [همانگونه که مشاهده میشود. مولانا توقف و تأخیر در نظم مثنوی را ناشی از اما روحی و مکاشفات قدسی حسامالدین ذکر میکند و هیچگونه اشارتی به اندوه و سوگ حسام از فقدان همسرش ۳ ضیاء الق( روشنی حق) لقبی است که مولانا بر مثنو ی. حسامالدین را بدان میخواند. به طور کلّی در میان صوفیان از گذشته تا حال رسم چنین بوده است که مریدان و سالکان و منتهیان را برحسب مقام معنوی و مر تبت سلوک به لقبی ملقب میکردند. و اين را لقب طریقتی گویند. البتّه برخی از صوفیان, لقب طریقتی را تنها مختص کاملان و مشایخ میدانستند و بر مریدان مبتدی لقبی نمینهادند. از سدههای آغازین ظهور تصوّف. رفته رفته نهادن لقب طریقتی باب شد. به این نحو که امهایی از قبیل نور. بهاء. جلال و... را به کلمهٌ دین ختم میکر دند و لقب میساختند؛ مانند نورالدین, بهاءالدین, جلالالدین و... صوفیان در تحلیل این مطلب میگویند که انبیاء و اولیاء نیز پس از اذن یافتن در ارشاد خلایق از طرف اذن دهنده به لقبی خاص ملقّب میشدند؛ مانند صفیالله. نجیالله. خلیلانّه. کلیماله. روحاله و حبیباله که به ترتیب لقب حضرت آدم(ع). نوح(ع), ابراهیم(ع). موسی(ع), عیسی(ع) و محمّد(ص) بوده اس ولی از اواخر دوران زندیه در ایران که دور؛ بازگشت به تصوّف است. سلادمل فقر غالبا القاب طریقتی ۱. شرح کفافی. ج ۲. ص ۲۸۲ ۲ عنان: دوال لگام که سوار به دست گیرد. ۳ کفته: شکافته شده, شگفته. ۴ شرح کبیر انفروی, دفتر دوم» جزء اول. ص ۱۱. ۵ ر. ک. شرح کفافی, ج ۲. ص ۳۸۳- ۳۸۲ و نیز بیت شمارهُ (۱) همین دفتر. ۶ برای توضیح بیشتر ر.ک. راز گشاء ص ۶۰ به بعد. ۷ برای توضیح ببشتر ر.ک. نابفة علم و عرفان» ص ۶۲ 0۱0 ۰۲9 )۳ ( )۴( ۱) 0 0
— পৃষ্ঠা ১৫ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।