دو رنگ يا چند رنگ، آنكه يكسال تمام عمر داشته باشد، هر ماده ى
نازا، آنكه ميان دو نفر حايل ويا معترض باشد.
=الحائلة-
[حول]: هر ماده اى كه يك سال عمر داشته باشد، هر ماده اى كه
نازا باشد، حيله، فريب؛ «ما فيه حائلة»: حيله اى در او نيست.
=الحائم-
ج حوم [حوم]: تشنه كه براى مذكر بكار مى رود.
=الحائمة-
ج حوائم وحوم [حوم]: تشنه كه براى مؤنث بكار مى رود.
=الحائن-
[حين]: احمق، نادان.
=الحائنة-
ج حوائن [حين]: بلاى سخت، مصيبت.
=حاب-
- حوبا وحوبا وحوبة وحابا وحيابة [حوب] بكذا: گناه كرد.
=حاب-
محابة وحبابا [حب] ه: او را دوست داشت، دوستى خود را بر او
آشكار كرد.
=حابى-
محاباة وحباء [حبو] الرجل: آن مرد را يارى كرد، بسوى او گرايش كرد، او را به خود اختصاص داد،- القاضى زيدا في الحكم: قاضى در صدور حكم به او گرايش كرد وحكم ناحق صادر نمود،- ه في البيع:
با او در معامله آسانى كرد.
=الحاب-
[حوب]: گناه.
=الحابة-
[حوب]: گناه.
=حابس-
محابسة [حبس] ه: او را حبس وزندانى كرد.
=الحابس-
واحد (الحبس) است.
=الحابل-
[حبل]: شكارچى، جادوگر، افسونگر؛ «اختلط الحابل بالنابل»: اين
مثل هنگامى بكار برده مى شود كه امر دشوار وسخت شده باشد.
=الحابلة-
ج حبلة: مترادف (الحبلى) است.
=الحابول-
طناب يا ريسمانى كه بوسيله آن از درخت خرما بالا روند.
=حات-
- حوتا وحوتانا [حوت] الطير أو الوحش على الشي ء: پرندگان يا
حيوان درنده اطراف آن چيز گرديدند.
=الحاتم-
فا، قاضى، حاكم،- «حتم الحاتم بكذا»: قاضى حكم به چيزى صادر
كرد، كلاغ، سياه.
=حاث-
محاثة [حث] ه: او را بر آن كار تشويق كرد وبرانگيخت.
=الحاثر-
«عسل حاثر»: عسلى كه فاسد شده باشد وبصورت دانه هاى خشك درآمده باشد.
=حاج-
- حوجا [حوج]: فقير ونيازمند شد.
=حاج-
حجاجا ومحاجة [حج] ه: بر او احتجاج واعتراض كرد.
=الحاج-
[حوج] (ن): گونه اى خار، (ن):
گونه اى گياه (حمض) كه داراى برگهاى دراز ونازك ميباشد ودر زبان فارسى به آن خار شتر گويند.
=الحاج-
[حج]: اسم جمع است به معناى حاجيان؛ «قدم الحاج حتى المشاة»: