[ثني]: ريسمان كه با آن پاى شتر ومانند آن را بندند.
=الثنائي-
[ثني] من الألفاظ: كلمه دو حرفى؛ «حلف ثنائى»: پيمان ميان دو دولت.
=الثنايا-
[ثني]: جمع (الثنية) است؛ «في ثنايا»:
در خلال، در ميان؛ «في ثنايا نفسه»: در اعماق قلب او؛ «في
ثنايا الكتب»: در ميان كتابها؛ «بين ثنايا»: در باطن، در خلال.
=الثنة-
[ثن]: موهاى پشت پاى اسب.
=الثندؤة-
ج ثنادئ (ع ا) مترادف (الثندوة) است.
=الثندوة-
ج ثناد (ع ا): پستان مرد.
=الثنوى-
[ثني]: آنچه را كه استثناء كنند، چيزى كه از چيزى ديگر استثناء شود.
=الثني-
### || AUTO ج أثناء من الثوب: تاه جامه؛ «أرسلته ثني كتابي»:
آن را پيوست كتاب يا نامه ام فرستادم،- من الحية: خميدگى مار هنگامى كه دولا مى شود،- من الوادي: گردنه دره،- من الليل: ساعت يا پاسى از شب؛ «ثنيا بعد ثنى»: همواره، پيوسته، از وقتى به وقتى.
=الثني-
ج ثناء وثنيان: آنكه دندانهاى پيشين او ريخته شده باشد.
=الثنيا-
مترادف (الثنوى) است.
=الثنيان-
آنكه در مقام دوم پس از رئيس ومهتر يا آقا باشد.
=الثنية-
ج ثنايا [ثني]: دندانهاى جلوى دهان كه دو عدد آن در فك بالا ودو عدد در فك پائين است، استثناء، «حلف يمينا ليس فيها ثنية»: سوگندى خورد كه استثناء ندارد، راه سخت ودشوار؛ «فلان طلاع الثنايا»:
فلانى بر كارهاى سخت ودشوار دست مى زند؛ «الثنايا»: اين واژه
را در موضع خود بيابيد.
=ثوى-
- ثواء وثويا [ثوي] بالمكان وفيه وبه: در آن مكان اقامت كرد،-
الرجل: آن مرد مرد.
=الثواب-
[ثوب]: پاداش نيكو بر كارها وگاهى به معناى كيفر نيز مىيد، عسل،- (ح): زنبور عسل.
=الثواب-
[ثوب]: پيراهن فروش، دارنده پيراهن وجامه.
=الثوابت-
من النجوم، واحدتها ثابتة (فك):
ستاره هاى ثابت در آسمان بر خلاف ستاره هاى سيار.
=ثوب-
تثويبا [ثوب] الرجل: آن مرد پس از رفتن بازگشت،- ه من كذا: او را به خاطر كارى پاداش داد،- الداعي: دعوت كننده پيراهن خود را از دور تكان داد تا ديده شود.
=الثوب-