ظرف است بمعناى ميان؛ «بينا او بينما نحن نضرب»: ميان اوقات
زدن ما. كه در اينجا كلمه ى (اوقات) محذوف است وبجاى آن الف يا (ما) آمده است؛ «فيما بين»: در خلال، در ميان؛ «من بينهم»: در زمره ى آنها؛ «بين وقت وآخر»: از هنگامى تا بهنگامى ديگر.
=بين بين-
ميانه، بين خوب وبد. اين واژه مبنى بر فتح است.
=البين-
آشكار، نمايان.
=البينة-
ج بينات: دليل وبرهان؛ «البينة الظرفية»: دليل وثابت نمودن غير
مستقيم.
=البيوت-
[بيت]: چيز مانده وبيات مانند شير وغيره، كارى كه صاحبش به آن
اهميت دهد وشب را در انديشه ى آن بپايان رساند، اندوهى كه در دل انسان مانده است.
=البيوتات-
[بيت]: خانواده هاى معتبر،- التجارية: مغازه ها ونمايشگاههاى
بازرگانى.
=البيوض-
[بيض] من الطير: پرنده يا مرغى كه بسيار تخم گذارد ج بيض وبيض،
اين واژه بر جانورانى كه تخم گذارى مى كنند نيز اطلاق مى شود.
=البييت-
خانه ى كوچك.
=البييضة-
ج بييضات [بيض]: تخم ريز،- (ع ا): سلول تخمى ماده (زن). PageV01P200
### || AUTO ### || AUTO ### || AUTO ت التاء
ت-
حرف سوم از حروف مباني ومؤنث است، واز حروف نطعي است، شماره
اين حرف در حساب جمل عبارت از چهارصد (400) است.
=ت-
ضميرى است در آخر فعل ماضى براى متكلم ومخاطب مانند «قمت وقمت وقمت وقمتما وقمتم وقمتن»
### || AUTO ت، ة-
حرفى است كه نشانه ى تأنيث است مانند «ضربت» و«قائمة»
ت، ت-
اين حرف در ابتداى فعلها يا ميان آنها مىيد مانند «تقاتل» و«اقتتل» ودر آخر اسمها نيز مىيد مانند تاء در «ملكوت».
ت-
حرف جر است كه براى سوگند مىيد مانند «تالله» و«تربي».
ة-
تاء واحد يا وحدت از جنس است مانند «شجرة» كه واحد شجر است، حرف مبالغه است مانند «فهامة»، اين حرف گاهى زائده است كه به آخر صيغه ى منتهى الجموع وصل مى شود وبر دو گونه است يا براى دلالت نسب است مانند «مهالبة» كه جمع منسوب مهلبي است ويا عوض از حرفى محذوف است مانند «زنادقة» كه جمع زنديق است، وگاهى عوض از حرف محذوفى از اول كلمه يا آخر آن مىيد مانند «عظة» كه اصل آن (وعظ) است يا «شفة» كه اصل آن (شفه) است كه در اين صورت آنرا (تاء زائدة) نامند.
=تا-