[هوأ]: يقال «هاء يا رجل» بمعناى (هات) وهمانند (هات) تصريف مى
شود مانند «هاء. هائيا. هاؤوا. هائي. هائيا. هائين».
در اينجا همزه جايگزين (ت) در هات مى باشد؛ «هاء يا رجل»: با فتح همزه بمعناى (خذه): آنرا بگير كه در مذكر: (هاء هاؤما هاؤم» ودر مؤنث: «هاء هاؤما هاؤن» بكار برده مى شود وهمچنين در «هاك هاكما هاكم هاك هاكما هاكن» كاف در مقام همزه در هاء مى باشد.
=هاء-
- هيأة وهياءة [هيأ]: زيبا وخوشگل شد،-- هيأة اليه: بسوى او
گرائيد،-- هيأة للأمر: آماده براى انجام امر يا كار شد.
=الهائب-
[هيب]: آنكه از مردم مى ترسد.
=الهائج-
[هيج]: فا، خشم وجوشش؛ «هاج هائجه»: خشم او برافروخته شد، «هدأ
هائجه»: خشم او فرو نشست.
=الهائجة-
[هيج]: مؤنث (الهائج) است؛ «ارض هائجة»: زمينى كه گياهان آن
خشك يا زرد رنگ شده باشد.
=الهائر-
[هور] من البناء: ساختمانى كه آسيب ديده ولى فرو نريخته باشد.
=الهائعة-
[هيع]: صداى پر آوا وبلند، صداى بلندى كه از آن بترسند.
=الهائف-
[هيف]: فا، آنكه بسيار تشنه است.
=الهائفة-
ج هوائف [هيف]: مؤنث (الهائف) است، ماده شترى كه در اثر وزش
بادهاى گرم از سختى تشنگى دهان خود را باز كند.
=الهائل-
[هول]: ترسناك،- من الأمور:
كارى بسيار سخت وسنگين.
=الهائم-
ج هيم وهيام [هيم]: فا، سرگردان.
=هاب-
- هيبا وهيبة ومهابة [هيب] ه: از او ترسيد وپرهيز كرد وبر حذر
شد،- الرجل فلانا: او را بزرگداشت وتوقير نمود.
=الهابشة-
ج هوابش: دسته وجمعيت، گروهى از مردم كه از يك قبيله نباشند.
=الهابط-
فا، لاغر وناتوان.
=الهابل-
زن فرزند مرده، كاسب، حيله گر، فربه.
=الهابي-
[هبو]: فا، ج هبي، خاك قبر.
=هات-
[هيت]: اسم فعل است بمعناى (اعطني): به بخش ويا بده؛ «هات يا
رجل وهاتي يا امرأة وهاتيا يا رجلان ويا امرأتان وهاتوا يا رجال وهاتين يا نساء».
=هاتى-
مهاتاة [هتو] ه: به او بخشيد. (اين PageV01P944