منسوب به (الابن) است.
=أبه-
- أبها له: او را بياد آورد، مورد توجه قرار داد؛ «هذا امر لا
يؤبه له»: اين امرى است كه بىهميت است، چيزى نيست كه مورد توجه باشد.
=أبهى-
إبهاء [بهي]: چهره او زيبا شد.
=ابهار-
ابهيرارا [بهر] الليل أو النهار: شب يا روز به نيمه رسيد،
الليل: تاريكى شب بسيار شد،- علينا الليل: شب بر ما دراز شد.
=الإبهام-
ج أباهم وأباهيم [بهم]: بزرگترين انگشت دست يا پا مى باشد. اين
كلمه مؤنث است وگاهى بصورت مذكر بكار مى رود.
=الأبهة-
مرادف (الأبهة است.
=الأبهة-
جاه وجلال، بزرگى، تكبر.
=أبهج-
إبهاجا [بهج] ه: او را خورسند وشادمان كرد،- المكان: آن مكان زيبا وخوش گياه شد. PageV01P008
=أبهر-
إبهارا [بهر]: شگفت آورد، پس از فقر وپريشانحالى، توانگر
ومستغنى شد، در گرماى نيمه روز قرار گرفت.
=الأبهر-
(ع ا): پشت، كمر؛ «فلان شديد الأبهر»: فلانى داراى پشت
نيرومندى است، رگ گردن؛ «ما زال يراجعه الألم حتى قطع أبهره»: همچنان دردمند بود تا هلاك شد.
=الأبهران-
(ع ا): دو رگ كه از قلب خارج مى شوند وساير رگهاى بدن از آن دو
ريشه دوانند؛ «ذو أبهريه»: شكم او.
=أبهظ-
إبهاظا [بهظ] ه الحمل أو الأمر: بار يا كار بر او سنگينى كرد
وباعث سختيها برايش گرديد.
=أبهم-
إبهاما [بهم] الشي ء: آن چيز مبهم شد،- الأمر: امر بر او مشتبه
شد،- الباب: درب را بست،- ه عن الأمر: او را از آن كار دور كرد.
=الأبهم-
ج بهم: گنگ ونارسا.
=الأبوان-
پدر ومادر.
=أبو الأشبال-
[شبل] (ح): شير.
=أبو براقش-
[برق] (ح): پرنده كوچكى است كه بالاى پرهاى آن به رنگ تيره
وميان آن سرخ وپائين آن سياه است وچون پرهاى خود را از هم بگشايد به رنگهاى گوناگون درآيد، مرد دورو، متلون.
=أبو برجيس-
[برجس] (ن): نام گياهى است پهن، برگهاى آن بشكل نيم كره وگلهاى
آن سرخ رنگ است.
=أبو جابر-