إبلاء [بلي] الثوب: جامه را كهنه كرد،- في الحرب بلاء حسنا: در
جنگ سختيها كشيد.
=الأبلة-
[وبل]: آشفتگى، سنگينى، سختى، امتلاء معده؛ «اخذته ابلة الطعام»:
سنگينى غذا باعث امتلاء معده او شد.
=الأبلة-
قبيله، ايل.
=أبلج-
إبلاجا [بلج] الصبح: بامداد برآمد وروشن شد.
=الأبلج-
م بلجاء، ج بلج: واضح وآشكار؛ «حق ابلج»: حقى آشكار، آنكه دو
ابرويش بهم پيوسته نباشد، زيبا روى سفيد وگشاده چهره.
=أبلح-
إبلاحا [بلح] النخل: نخل خرماى سبز برآورد.
=أبلد-
إبلادا [بلد] القوم: آن قوم در شهر اقامت كردند،- ه البلد: وى
را درماندن در شهر ملزم كرد.
=الأبلد-
كم هوش وخرفت، پليد، آنكه دو ابرويش بهم پيوسته نباشد.
=أبلس-
إبلاسا [بلس]: كم خير شد، شكست خورد واندوهگين شد،- فى امره:
در كار خود سرگردان شد،- ه: او را بى خير وخاموش كرد،- من رحمة الله: از رحمت خدا مأيوس شد.
=أبلط-
إبلاطا [بلط]: آنچه از دارائى كه داشت از دست داد وفقير وخانه نشين شد،- الدار: خانه را سنگ فرش كرد،- اللص الرجل: دزد همه دارائى او را گرفت وبر روى زمين رهايش كرد.
=أبلط-
فقير وبى چيز وخاك نشين شد.
=أبلغ-
إبلاغا [بلغ] ه اليه: پيام را به او رسانيد وابلاغ كرد،- ه
الشي ء: آن چيز را به او رسانيد وابلاغ كرد،- ألشرطة بالأمر: پليس را از موضوع با خبر كرد.
=الأبلغ-
آنكه در او مبالغه شود.
=أبلق-
إبلاقا [بلق]: رنگ بدن او سياه وسفيد بود.
=الأبلق-
م بلقاء، ج بلق: آنچه كه به رنگ سياه وسفيد باشد،- (ح): پرنده
ايست دو رنگ كه به (ابى بليق) معروف است؛ «الأبلق الفرد»: دژى مخصوص سموأل بود كه با سنگهاى سياه وسفيد ساخته شده بود؛ «طلب الأبلق العقوق»: آنچه كه غير ممكن است خواست.
=أبله-
إبلاها [بله] الرجل- آن مرد را كودن وابله شناخت.
=الأبله-
م بلهاء، ج بله: مرد سست عقل.
=إبلولق-