بى پايان، بىنتها.
=الأبدية-
جاويدان، آخرت.
=أبذى-
إبذاء [بذو] عليه: به او ناسزا گفت.
=أبذأ-
إبذاء [بذأ]: دشنام وناسزا گفت ونكوهيد.
=أبر-
- أبرا وإبارا [أبر] ه: به او آمپول تزريق كرد، از او سخن چينى كرد، او را نابود كرد،- ت العقرب فلانا: عقرب فلانى را نيش زد،- الزرع (ز): درخت را پيوند يا گرد نرى زد.
=أبر-
إبرارا [بر]: در زمين به سير وسياحت پرداخت،- اليمين: به راستى
سوگند ياد كرد،- الله حجته: خداوند حج او را پذيرفت وقبول كرد،- عليه: بر او چيره وپيروز شد.
=الأبر-
اسم تفضيل است.
=الإبراز-
اظهار، بيان، آشكار كردن.
=أبرأ-
إبراء [برأ] المريض: بيمار را شفا بخشيد،- ه من الدين: او را
از بدهى كه داشت مبرى كرد؛ «ابرأ ذمته»: بدهى او را واريز كرد.
=الإبرة-
ج إبر وإبار وإبرات: سوزن خياطى كه با آن دوخت ودوز كنند
وبگونه بزرگ آن (المسلة) گويند؛ «شغل الإبرة»: كار سوزني، نيش عقرب ويا زنبور كه به آن (الحمة) گويند؛ «ابرة مغنطيسية» (ف): عقربه تعيين جهت در شمال؛ «ابرة المحقن» (طب): امپول تزريق دارو كه بر آن نيز (حقنة بإبرة) اطلاق مى شود.
=أبرج-
إبراجا [برج]: برجى بنا نهاد.
=أبرح-
إبراحا [برح] ه: آن چيز را از جايش بر كند وبيرون انداخت.
=أبرد-
إبرادا [برد] اليه البريد: پيك براى او فرستاد،- ه المرض:
بيمارى او را ناتوان كرد.
=أبرز-
إبرازا [برز] ه: آن را آشكار كرد، آن را نشان داد،- الكتاب:
كتاب را منتشر ساخت،- الرجل: آن مرد آماده سفر شد.
=ابرش-
ابرشاشا [برش]: بر روى پوست بدنش نقطه هاى سفيد وسياه پديد آمد.
=الأبرش-
م برشاء، ج برش: آنكه بر روى پوست بدنش نقطه هاى سفيد يا مخالف رنگ پوست پديد آيد؛ «مكان أبرش»:
جائيكه گياهان بسيار ورنگارنگ باشد.
=الأبرشية-
جائيكه زير نظر اسقف كليسا باشد وآنرا (الأسقفية) نيز نامند.
اين كلمه يونانى است.
=الأبرص-