إبخاقا [بخق] عينه: چشم او را كور كرد، چشم او را بركند.
=الأبخق-
مرد يك چشم، كور.
=أبخل-
إبخالا [بخل] ه: او را بخيل يافت.
=أبد-
- أبودا الحيوان: جانور رميد يا وحشى شد،-- ابودا بالمكان: در آن مكان اقامت گزيد،- الشاعر: شاعر شعرى سرود كه معناى آن مفهوم نيست.
=أبد-
- أبدا: وحشت كرد، رميد.
=أبد-
إبدادا [بد] الشي ء بينهم: از آن چيز به هر يك از آنها سهمى بخشيد.
=أبد-
تأبيدا [أبد] ه: آن را جاويدان كرد.
=الأبد-
ج آباد وأبود: دهر، زمان، گردون، روزگار، ازلي، دائم؛ «ابد
الأبدين والآبدين»؛ «ابد الأبد»: «ابد الآباد»؛ «ابد الدهر»؛ «الى الأبد»: روزگار بى پايان، هميشه؛ «ابدا»:
ظرف زمان براى تأكيد منفى است بمعناى قطعا ومطلقا؛ «لا افعله ابدا»: هرگز مطلقا اين كار را نخواهم كرد، وگاهى براى تأكيد مثبت بمعناى هميشه مىيد مانند «أفعله ابدا»: همواره اين كار را خواهم كرد.
=الأبد-
م بداء: آنكه دستها يا رانهايش از هم دور باشند، مرد بزرگ
اندام كه اعضاى بدنش از هم دور باشند.
=أبدى-
إبداء [بدو] الأمر: امر را آشكار كرد، بيان كرد،- رأيا فى كذا:
رأي خود را درباره چيزى بيان كرد،- فى كلامه: در سخن خود گستاخى كرد؛ «ابديت فى منطقك»: در سخن خود دليرى وگستاخى نمودى.
=أبدأ-
إبداء [بدأ] الله الخلق: خداوند مردم را آفريد واز عدم بوجود
آورد،- الرجل: آن مرد چيز نوينى آورد، بدعت گذارد؛ «فلان ما يبدئ وما يعيد»: فلانى هيچ سخنى نمى گويد.
=أبدر-
إبدارا [بدر]: ماه بر او طلوع كرد، در شب مهتابى سفر كرد.
=أبدع-
إبداعا [بدع]: در كار خود مهارت بخرج داد، كار خود را درست
انجام داد،- الرجل: آن مرد بدعت آورد،- الشي ء: آن چيز را ساخت وبوجود آورد.
=أبدل-
إبدالا [بدل] الشي ء منه: عوض آن چيز را گرفت.
=الأبدي-