۳۴ من بادم و تو آتش ای ز هتجرانت زت و اتمان یک زبته دل میان خون نشسته عفل و جان بگریسته چونبهعالمنیست یککس مر مکانترا عوض در عزای تسو مکان و لامکان بگریسته جبرئیل و قدسبان را بال و پر ازرق شده انبیاء و اولیبا را دیدگان بگسریسته ... (د ۲۳۶۲۱) مراسم تدفین و به خاک سپاری صلاحالدین؛ مطابق وصیتی که کرده بود» با ساز و دهل و رقص چرخان دراویش و صوفیان صورت گرفت. دامادش ساطانولد در این باره میگوید: دمل آربد وکوس بادف زن خوش و شادان و مست ودست افشان شسیخ فرمود بسر جنازه من (ولدنامه /۱۱۱۲) اما سابقهٌ دوستی مولانا با حسامالدین به خیلی پیشتر از این میرسدء به زمانی که حسامالدین که هنوز وجوانی بود و در محضر شمسالدین حاضر میشد. و پارسایی و رفتار فرهیخته و نمونهاش 2 و له ۰ ۰ ِ. 0 5 ۰ ی ی ی نام حسامالدین مذکور است. و در تعدادی از قطعات عاشمانه دیکر نیز نام او پنهان یا آشکار آمده است» جنانکه در غزل سرورانگیز زیر که برای سماع سروده شده است؛ و مولانا در قفیة آن باکلمات بازی میکند: میخرامد جان مجلس سوی مجلس کام کام در جبینش آفتاب و در یمینش جام جام میخرامد بخت ماکو هست نفد وقت ما مشنو ای پخته از این پس وعدههای خام خام... ال« له بَدعُوا آخرجوا ین ینک ترجمانش این بود کز خود برون آبید زود از خودی ببرون رویم آخر کجا؟ در بیخودی تن سا فاسم بالمشمن مازجٌ ۱- مراد این غزل است به مطلم واقعهای بدیدهام لایق لطف و آفرین تا انجا که گوید: در شب شبنهی که شد پنجم ماه قعده را هستبةآخهر وولتانی که شدسرت زر له رو. ز مدینه در گذر, زازله جسهان نگسر گفت بنه تو نیش راء تازه مکسن تو ریش را ان شا انا مشنغه السنت آلخرام؛ ور نه هر دم بند باشد» هر دوگامی دام دام بیخودی معنی است معنی؛ با خودیها نام نام اکاشم و و کالخنام خیز معبرالزمان! صورت خواب من ببین ششصد و پنجه است و هم هست چهار از سنین شهر مدینه را کنون نقل کزاست یا یقین جنبش اسمان نگر بر نمطی عجبترین ... خواببکن تو خویش راء خواب مرو حسام دین. (د ۱۸۳۱۱
— পৃষ্ঠা ৩৬ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।