راه قونیه ۳۹ شمسالحق تبریزی, در آینة صافت گر غیر خدا بینم, باشم بتر از کافر (د ۰۳۷) مولانا با اینکه از موقعیت دشوار خود آگاه است. امّا ندا در میدهد: اگرکفراست اگراسلامبشنو تو یا نور خدایی با خدایی (د /۲۷۱۱) و در تأیید این گفتة خویش میآورد: تو آن نوری که با موسی همی گفت: «خدایم من؛ خدايم من؛ خدایم.» (د /۱۵۲۶) به این ترتیب» شمس همانند شجرهالار است که موسی (ع) از میان آن ندای خداوند را میشنید» و چون شمسالدین وی را خطاب میکند» مولانا صدای خداوند را از دهان او میشنود. نیز شمس را بهعیسی(ع) مانندمیکن دکهدر وجود او لاهوتازل درطبیعتناسوتی انسانجلوه گرشد: عیسی چو توی جاناه ای دولت ترسایی لاهوت ازل را از ناسوت تو بنمایی (د /۲۶۱۷) و این اصطلاحات که اصلی مسیحی دارندبیشتر به وسیل عارف شهید حسین ابن منصور حلاح بهکار رفته است. اما یک نکته را باید در ذهن داشت. مولانا یار خود را نماینده نور محمدی در این جهان میبیند. شمس کسی اس که بر اسرار محمد(ص) واقف است - از این روست که سماع به صورتی که تا به امروز به وسیلٌ صوفیان و درویشان صورت میگیرد با نعت و ستایش پیامبر اسلام آغاز میشود و به ستایش شمس به اوج خود میرسد. آغاز سور »٩۳ یعنی والضحی (سوگند به روشنایی روز) که مولانا اغلب آن را در شعر خود میآورد» او را به یاد شمس میاندازد: چو والضحی بخوانیشمس را بنگر شمس خود احساس میکر دکه به مرتبةٌ معشوقی رسیده است؛ و با اينکه «قطب همه معشوقان» شده است. او دیگر مانند دیگر صوفیان که خود را عاشق میخوانند» عاشق نبود. اقا اکنون که با (نور محمدی» وحدت يافته بود؛ به مرتبهای رسیده بود که هیچ کس جز مولانا او را درک نمیتوانس تکرد. گویی تمامی جهان و عالم اکبر در عشق این دو مرد شریک بودند؛ و نام محبوب از چنان قدرتی برخوردار بود که هر کس آن را بر زبان میآورد دیگر استخوانهایش نمیپوسید. بگوناش که هر کی نام اوگفت به گور اندر نسپوسد استخوانش (د /۱۳۲۵) و مولانا احساس میکند که چون بر سرکوی یار بخسبد بالین و لحاف او ثریاست:
— পৃষ্ঠা ৩১ —
লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।