Man Baadam o Tu Atish: Darbara e Zindagi o Aasaar e Maulana - Annemarie Schimmel (Farsi Tarjuma)
/ ২২৪
📝 লেখা 📖 পিডিএফ

۳۸ من بادم و تو اتش اقا شمس‌تبریزی که بود؟ چه چیز این دو مرد را این چنین شیفته و شیدای یکدیگر ساخته بود؟ از بعضی از حکایاتی که دربار؛ این درویش سرگردان تبریزی که حتی سلسله طریقت او به یقین معلوم نبود باقی مانده است بر می‌آید که وی در نزد مشایخ صوفیة شام از جمله ابن‌عربی» نام و نشانی داشته است. ابن‌عربی او را به «خزفی» و مولانا را به «مرواریدی درخشان» مانند می‌کند. او به داشتن زبانیگزنده؛ هوشی تیزه و غروری سرکش مشهور بود. داز عالم غیب شارت رسد که اگر حریف صحبت خواهی به طرف روم سف رکن». مقالات او که پاره‌ای از اندیشه‌های عارفانه او را در بردارد؛ انداختن نظری اجمالی به روابط میان او و مولانا را رخصت می‌دهد؛ وی به صورت گسیخته حکایاتی از مشایخ صوفیه. و رویدادهای متاخر, که زمینة آنها بر خوانند؛ امروزی به کلی پوشیده است. بر قلم جاری ساخته است؛ از این نوشته‌های گسيخته و براکنده ما بر عشق عمیق مژلف به حضرت محمد (ص) و نیز نقدها و ایرادهایش بر بعضی از شخصیتهای بزرگ تاریخ تصوّف. مانند حلاج و با یزید بسطامی وقوف می‌بابيم. مهمتر از همه؛اين نوشته‌ها شیفتگی شمس رابه موسیقی» سماع و رفص چرخان صوفیان برملا می‌سازد. از آن سوی» مولائا برای چنین سنّت شکنی آمادگی داشت. سالهای درازی که به تلمذ در نزد برهان‌الدین محقق صرف کرده بود او رابامبانی نظری و عملی طریقت صوفیانه آشنا ساخته بود؛ ما برداشتن گام واپسین نها به لطف و عنایت الهی میتر بودء به رویدادی خارق‌العده که ناگهان دروازه‌های اقلیم روح و جان را به هن یی منتها ی کبریای خد بٌشاید نیاز داشت؛ به تجربها که مولانا چنان با شور و اشتیاق در باب آن ترانه می‌سرود. مولانا احساس می‌کرد که شمس بارش رحمت الهی را بر او ارزانی داشته است: ای آنکه ما را می‌کشی؛بس بی محابامی‌کشی ‏ تو آفتابی ما چو م ما رابه بالامی‌کشی همه هستی شاعر شهود شاهد شمس است, هر چند زبانش ممکن است خاموش باشد: چر غلام آفتابم» هم از آفتاب گویم نه شبم نه شب پرستم که حدیث خواب گویم (د /۱۶۲۱) مولانا بر پایه این احساس از شمس به زبانی سخن می‌گویدکه طنینکفر از آنهاب‌گوش می‌رسده زیرا در وجود او ذات احدیت را می‌بیند: گر بنده بگویمت روانیست . ترسم که بگویمت خدایی (د ۲۷۶۸۷) می‌توان فهمید که چرا چنین اشعاری خشم مردم قونیه را بر می‌انگیخته است. اما مولانا را در اینکه شمس تجلی‌گاه خداوند است شکی نبود:

— পৃষ্ঠা ৩০ — লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।