Man Baadam o Tu Atish: Darbara e Zindagi o Aasaar e Maulana - Annemarie Schimmel (Farsi Tarjuma)
/ ২২৪
📝 লেখা 📖 পিডিএফ

راه قونیه ۳۷ شمس هرگز بازنگشت: بدون شمس زندگی برای مولانا چه معنایی می‌توانست داشته باشد؟ گوبی هم طبیعت در غم و اندوه مولانا شریک بودند. شب سیه‌پوش از آن بودکه در عزای شمس ماتم داشت: این شب سیه پوش است از آن کز تعزیه دارد نشان چون بیوةٌ جامه سیه؛ در خاک رفته شوی او (د ۸ ۲۱۳۰) مگر وقتی خورشید رفت جز سیاهی باقی می‌ماند؟ و چون یکی ادعا کرد که شمس‌الدین را دیده است» مولاناگفت: کسی کوگفت دیدم‌شمس‌دین را سوالش کن که راه آسمان کو؟ (د / ۲۱۸۶) مولانا امید بر امید بست و در جستجوی يار حتی به شام رفت. اما بناگاه «شمس را در خود یافت که چون ماه تابان می‌درخشید.» سلطان‌و لد اندشه‌های پدر را در این مورد چنین بیان می‌کند: گفت: چون من ویم چه می‌جویم عسین اوبسم کنون ز خود گویم وصف حسنش که می‌فزودم من خود همان حسن و لطف بودم من خویش را بوده‌ام یفین جویان. همچو شبره درون خم جوشان (ولدنامه» ۱ع) به این ترتیب مولانابه حالت وحدت و عینیت مطق با شمس رسید؛ و در نتیجه؛ با آنکه پیش از این نام شمس در اشعار مولانابتدریج در مان شعر می‌آمد, اکنون صورت تخلص به خودگرفت» یعنی نام شعری و قلمی مولانا شد و مولانا با آن اشعاری راکه الهامبخش آنها محبوبگمشده‌ای بود که سرانجام مولانا در خویشتن خویشش باز یافته بود ختم می‌کرد. وی پیشتر از این دریافته بو که دیگر نمی‌تواند نام شمس را مخفی دارد؛ و احساس می‌کرد که همه طبیعت, همراه او زبان به ستایش آن یار از دست رفته گشوده‌اند: من نه تنها می‌سرایم شمس دین وشمس دین "می‌سراید عندلیب از باغ وکبک از کوهسار (د 0۰۸۱۸ اکنون نام شمس‌الدین همچون نام خود شاعر به کار می‌رفت, زیرا چگونه ممکن بود که وی جدا از شمس موجودیتی برای خود قاثل‌گردد؟ وی در خورشید عشق محو گشته بود؛ به طو رکامل در هستی معشوق فانی شده بود. از این روست که کلیات اشعار مولانا معمولاً دبوان شمس تبربزی خوانده می‌شود.

— পৃষ্ঠা ২৯ — লেখাটি পিডিএফ থেকে স্বয়ংক্রিয়ভাবে নেওয়া, তাই ভুল থাকতে পারে। সন্দেহ হলে আসল পৃষ্ঠা দেখুন।